Mijn online leven…
Hallo lezers,
Dit is ‘ie dan, mijn eerste blog. En dan sta je voor het dilemma: welk onderwerp ga ik aansnijden? Gezien mijn recente toegenomen activiteit op ‘het web’ lijkt het me wel leuk om daar eens wat over te schrijven.
Sinds een paar weken ben ik actief op Twitter. Microblogging is een fenomeen waar ik in eerste instantie niet veel mee had. Heel 2009 heb ik deze hype met argwaan bekeken en de site Twitter.com amper een blik waardig gegund. Het leek mij niet nuttig om te weten waar iemand was, wat ‘ie daar deed en in de meeste gevallen ook niet hoe iemand zich voelt.
Een presentatie van Martijn Aslander die ik op het internet zag (met dank aan Arno van Gorp voor het doorsturen van de link), ontdekte ik het werkelijke potentieel van Twitter. Vooral de community die door de hashtag #durftevragen gevormd wordt, trok mijn aandacht. Martijn schetste een beeld van een groep mensen met veel kennis op allerlei gebied, die zonder veel moeite, tegen nul kosten en binnen enkele minuten geraadpleegd geworden kan. Denk je eens in wat daar de mogelijkheden van zijn? Alsof je lijntjes uit hebt staan in alle bedrijven en universiteiten, de politiek en alle lobby-netwerken en daar in één klap je vraag kunt laten beantwoorden.
Zo rooskleurig is het helaas niet, maar het scheelt niet veel. De groep ‘luisteraars’ is behoorlijk groot en het niveau is soms behoorlijk hoog. De diversiteit is goed (hoewel de verhouding mannen/vrouwen flink uit balans is, met een meerderheid voor vrouwen!) en er blijven maar weinig vragen onbeantwoord. Zelf bekijk ik de #durftevragen berichten via Tweetdeck of moTweets en als een vraag me aanspreekt, beantwoord ik ‘m als ik kan. Dat werkt verslavend en brengt je snel in contact met andere ‘tweets’.
Het verbaasd me wat mensen vragen, maar ook hoe makkelijk mensen antwoord geven op de uiteenlopende vragen. In een dag zie je mensen woonruimte vragen, een fiets krijgen, computerproblemen opgelost worden en en passant ook nog de handigste software tools voorbij komen. En doordat antwoorden vaak van verschillende mensen komen, kun je snel ‘meningen’ peilen en de waarde van de antwoorden wegen.
De kracht van Twitter is het gelezen worden door vele tweets, followers die je berichten lezen en al dan niet besluiten iets met de inhoud te doen (doorsturen of Retweeten, of beantwoorden, of je advies opvolgen). Als je een weekje of zo actief meedoet aan #durftevragen, heb je al snel een schare volgers. Mensen die jij direct geholpen hebt, door hun vragen te beantwoorden, of mensen die jouw reactie op prijs stelden en je besluiten te volgen. Ik zit momenteel op 22 volgers. Niet slecht, al zeg ik het zelf!
MSN Messenger
Kennen jullie ICQ nog? Daar begon het ooit mee voor mij, instant messaging… En daarna MSN. En nu? Ik doe er niet veel meer mee… e-mail is veel belangrijker voor mij geworden.
GOOGLE WAVE
Het nieuwste speeltje, waar ik iets voor Twitter aan begonnen ben is Google Wave. Een combinatiedienst van ‘collaborative writing’, e-mail, instant messaging, blogging en zaken waar we nu nog niet eens een naam voor hebben! Nu nog mensen waar je mee kunt waven 
… Op dit moment is GOOGLE WAVE vooral een buggy stukje software waar het nut nog niet helemaal duidelijk van is. Sinds afgelopen week heb ik de eerste nuttige conversaties op Wave gehad met een oud-stagiaire die nu in het kader van haar afstudeeropdracht een interview wilde doen. En dat werkte eigenlijk niet eens slecht!!!
Hier liep ik via wat verschillende manieren tegenaan. Ik gebruik Shareaholic om interessante dingen die ik op het web tegenkom, te ‘clippen’ in Evernote, of door te mailen aan anderen. Daarin zag ik al de mogelijkheid om naar ‘WordPress’ te bloggen. Ik had geen idee wat WordPress was… Via #durftevragen kwam ik echter wat mensen tegen die ook al met WordPress bezig waren. Dat maakte me nieuwsgierig. Dus maar eens mijn website www.reneknuvers.nl voorzien van een verse WordPress installatie en aan de slag! Jullie zien nu het resultaat.
Ik heb af en toe de behoefte om mijn ideeën te publiceren. Dingen die me verbazen, waarvan ik denk dat anderen er ook wat aan hebben, die ik leuk vind, of gebeurtenissen die ik graag van me af wil schrijven. Dat ga ik maar eens doen op deze blog. Geen idee hoe persoonlijk, abstract, of misschien wel absurd hij wordt. Dat is wellicht ook de kracht van een persoonlijk blog? Dat je vrij kunt zijn van grenzen en kunt schrijven wat je wilt? We gaan het meemaken!