Precies zes weken geleden werden mijn vrouw en ik de trotse ouders van een wolk van een dochter. De eerste weken waren echt goddelijk: ze sliep goed en lang en als ze wakker was, was ze een actieve en blije baby! Hoe anders zou dat een paar weken later zijn…

Na een paar weken kreeg ze last van krampjes. Ze spande haar buik en rug aan en schreeuwde het uit van de pijn, vooral na de voeding. Gelukkig is dit een veel voorkomend probleem en is er op internet en bij de diverse babyvoedingsproducenten genoeg te vinden over dit fenomeen. Ook het consultatiebureau adviseert prima bij dit soort klachten. Andere voeding en rustiger eten, dat is het devies. Dus stappen we over van Nutrilon H.A. (hypo-allergeen) naar Nutrilon Omneo, een voeding met extra vezels die wat dikker is en zo krampjes kan voorkomen.

Het advies is bij het veranderen van voeding minstens twee weken af te kijken hoe het gaat. We hadden niet echt de indruk dat het vanaf het begin beter ging, maar goed: de twee weken waren dan ook nog niet om! Er ontstaat langzaam maar zeker een ritme in de voeding, maar ook in de krampjes, of wat het dan ook was. Zo is ze ‘s avonds tussen vijf en twaalf steeds huilerig en onrustig. Ook dat schijn normaal te zijn. De krampjes blijven steeds een uurtje na de voeding komen, maar naar mate de tijd vordert, worden ze heftiger en langduriger.

En dan is het 30 december. Vlak voor de avondvoeding, terwijl ze wakker ligt te worden in de armen van mijn vrouw, valt onze dochter helemaal weg. Al haar spieren verslappen en de ademhaling wordt heel oppervlakkig. We schrikken ons wezenloos! Ik leg haar over mijn been en klop haar zachtjes op haar rug. Ze begint vanzelf weer beter te ademen met een beetje pruttelend geluid. Dan maar snel een flesje. Ook tijdens het flesje gaat ze weer ‘out’. “Dit is niet normaal.” besluiten we en we bellen het consultatiebureau noodnummer, terwijl ik haar een beetje suikerwater geef om haar alertheid te verhogen. De verpleegkundige van het consultatiebureau verwijst meteen door naar de huisarts, die vervolgens vraagt direct langs te komen op de huisartsenpost. Daar wordt snel wat onderzocht en een kinderarts gebeld. Natuurlijk kon die door de telefoon niet zien wat er aan de hand was, dus gingen we direct door naar het ziekenhuis, waar de kinderarts op de Spoed Eisende Hulp zou kijken wat er aan de hand was.

Al snel werd daar de diagnose “” getrokken. is het teruglopen van de maaginhoud naar de slokdarm. Het zuur (dat kennelijk na vier weken bij een baby net zo zuur is als bij een volwassene, met een pH van 1) irriteert de slokdarm en het extra slikken dat de baby doet om het zuur terug te krijgen, is vervelend en kost veel energie. Ons wordt verzekerd dat het niet ernstig is, maar juist veelvoorkomend en goed te behandelen. Wel blijft ze een nachtje ter observatie. Daar zijn we blij mee, want je wilt je kindje toch niet thuis in bed stoppen als ze elk moment weg kan vallen? In het ziekenhuis wordt ze aangesloten op een hartmonitor en wordt ook de ademhaling en saturatie gemeten en bewaakt. Met de schrik nog goed in de benen, maar wel met een goed gevoel, gaan we naar huis om te slapen in de hoop dat we haar in de loop van oudjaarsdag weer mee naar huis kunnen nemen.

Alles gaat goed in het ziekenhuis. De volgende dag worden er medicijnen tegen refluxklachten voorgeschreven en we krijgen een aantal handige tips om de voeding beter te laten verlopen en om goed te zien wanneer het mis gaat met haar. Aangezien de opname 24 uur is en ze op 30 december ‘s avonds laat is binnengebracht, besluiten we ook oud-op-nieuw in het ziekenhuis te vieren en haar een nachtje langer daar te laten. De monitoring is stabiel en ook slaapt ze goed. Op haar buik, want dat geeft minder klachten en kan geen kwaad zolang ze aan de monitor hangt. Op nieuwjaarsdag nemen we haar met alle vertrouwen weer mee naar huis en vol goede moed beginnen we met het zelf toedienen van de medicijnen.

Al twee dagen later lijkt het steeds meer mis te zijn. ‘s Nachts slaapt ze kort en na de fles moet ze tot wel drie uur rechtop gehouden worden. Ze kijkt ongelukkiger, huilt vaker en harder en heeft steeds minder goede momenten op de dag. We maken maar snel een afspraak voor controle door de kinderarts. Die geeft telefonisch aan dat we de medicatie aan mogen passen. Ze krijgt en en de mag naar de dubbele dosis toe. Als het dan nog niet beter gaat, moeten we maar weer bellen. Dat doen we dan ook na nog eens twee dagen waarvan we één nacht maar drie uurtjes slaap hebben gehad. De kinderarts geeft aan dat het ook wel eens om kan gaan. Dat was kennelijk in de bespreking tijdens de opname in het ziekenhuis al besproken tussen de artsen. De oplossing is Nutramigem, een dieetvoeding zonder koemelkeiwitten, aangevuld met voor de vezels en om de voeding dikker te maken zodat ze langzamer drinkt.

En wat voor oplossing! Al na drie voedingen hebben we een andere dochter. Ze is weer vrolijk en heeft veel minder pijn. De eerste nacht heeft ze helemaal doorgeslapen en hoewel ze wel gespuugd had, lijkt ze totaal geen last van de voeding gehad te hebben. Een hele verandering!

We blijven waarschijnlijk nog wel even doorgaan met de medicijnen en ook de kinderarts zullen we nog wel vaker blijven zien. De voeding is duur, stinkt en verwerkt echt minder handig dan gewone Nutrilon, maar och wat zijn we blij met deze oplossing! Wat fijn dat kinderartsen toch verder kijken dan alleen maar die reflux.

Het is echt slim om bij dit soort problemen aan de bel te trekken en te blijven trekken als de klachten verergeren. Blijf er niet mee tobben, want het is niet nodig! Soms is de oplossing echt héél eenvoudig en geeft zoveel rust.