De problemen

Bij monitoring spelen een aantal problemen. Zo kunnen akoestische instrumenten op het podium de monitors overstemmen. Het gevolg is vaak dat de monitoren harder gezet worden, en vervolgens de drummer vrolijk harder gaat slaan, of de blazers een tandje bijzetten. Het geluidsniveau kan ongezonde vormen aannemen en de balans is weg. Bovendien wordt het zaalgeluid beïnvloed door de herrie van het podium.

Ook is de akoestiek van het podium van belang op het uiteindelijke geluid. Een galmende podiumruimte geeft een brij van geluid. Een heel groot podium zonder reflecties (een theater bijvoorbeeld) zorgt weer dat je medemuzikanten niet hoort.

Verder is vaak de mogeljikheden van de apparatuur beperkt: vanuit de front-of-house tafel kun je vaak maar vier monitorkanalen maken, er is soms maar ruimte voor een paar kastjes op de vloer en een losse geluidsman voor de monitormix blijft meestal bij een droom. En de kwaliteit van de ‘man achter de knoppen’ is ook heel belangrijk

In-ear monitoring heeft ook last van deze problemen, maar soms meer, en soms minder. En verder brengt het ook nieuwe problemen met zich mee.

Met in-ear sluit je jezelf af van de rest van het podium. Je hoort de akoestische instrumenten veel minder hard (tot wel 30dB minder) en hoort dus je monitormix beter. Daardoor kun je veel zachter spelen. Sommige instrumenten (toetsen, basgitaar) hoeven zelfs helemaal geen geluid meer te maken op het podium. Dat komt zowel het zaalgeluid als de belasting van je oren ten goede.

In-ears hebben ook geen last van akoestiek van de ruimte. Geen rondzingen dus van microfoons, overal hetzelfde geluid. Dat komt de stabiliteit van de band in verschillende locaties ten goede. Een basisinstelling van de monitormix is dan voor 90% goed.

Met in-ear monitoring gaan de individuele mixen meer op elkaar lijken. Bijna iedereen wil een ‘totaalbeeld’ met zichzelf wat harder. Dat is helaas wel lastig te regelen vanuit de zaal. Doordat in-ears een heel individueel geluid geven, is ‘meeluisteren’ voor de geluidstechnicus moeilijk te doen. Het vereist dus veel ervaring en goede apparatuur.

Bovendien, als een geluidstechnicus ligt te klooien, heb je met in-ear geen bescherming. Rondzingen van een microfoon kan meteen je oren verknallen. Een muzikant moet dus grenzeloos vertrouwen in de geluidsman hebben. Eerlijk? Ik vertrouw geen enkele geluidsman mijn trommelvliezen toe!

Nog een probleem van in-ear is dat je het contact met mede-bandleden verliest: je hoort letterlijk niks als ze wat zeggen. Zo ook het publiek. Dat is vooral een probleem voor de frontman/-vrouw: al staat het publiek te playbacken, je hoort er niks van! Dat is lastig. Met een ‘ambient’ of  ’audience’ microfoon kun je dat laatste een beetje oplossen, maar echt fijn is het niet, omdat je de PA ook terughoort.

Ook lastig is het feit dat je jezelf (en de rest) héél direct hoort. Dat geeft een beetje klinisch gevoel. Mensen die wel eens in een studio opgenomen hebben, herkennen dat wel. Je staat op een ‘eilandje’ te spelen, wordt voorzichtig en hebt minder het ‘live’ gevoel. Sommige muzikanten noemen het het ‘cocon’ gevoel. Bovendien (en dat geldt vooral voor gitaristen) heb je ‘je eigen geluid’ niet. Het klinkt gewoon anders dan rechtstreeks je gitaarversterker in je oren. Het is vooral wennen denk ik. Uiteindelijk kan hiermee de sound van de band ook flink verbeteren.

Een tip is om ook met de monitorinstallatie te repeteren. Zo wen je er sneller aan, en hoor je elkaars fouten (en genialiteiten!) beter en kun je je spel dus veel verbeteren.

Er zijn nog andere opties voor monitoring: side fills kunnen bijvoorbeeld fijn zijn als je niet teveel herrie op het podium maakt. Een (eventueel uitgeklede) mix van de zaal stuur je met twee kleine speakers het podium op. Als die niet te hard staan, is rondzingen geen probleem en hoor je heel natuurlijk iedereen in een mooie balans. Helaas kunnen geluidsmensen side-fills ook behoorlijk verknallen en hoor je jezelf er niet bovenuit, zeker niet als zanger…

Ook kun je met near-field (of ‘personal’) monitoring werken. Kleine speakers, vaak gemonteerd aan een microfoonstandaard, geven een beleving die ergens tussen in-ear en floormonitoren in zit. Het bescheiden volume maakt dat het podiumgeluid veel zachter kan, maar je houdt toch contact met elkaar en met de zaal.

Persoonlijke monitormix

Met systemen als de MyMix (maar er zijn er meer) kun je zelf je mix maken. Ik werk zelf al jaren met een eigen monitormixertje en mix zo mezelf met wat ik van de geluidsman krijg. Met een oplossing zoals de MyMix krijg je veel meer mogelijkheden. Daarmee stel je dus precies jouw persoonlijke mix af, eventueel met wat galm hier en daar, EQ om je kick wat meer (of minder…) punch te geven, noem maar op. Dat werkt op een floormonitor, op in-ear en ook op near-field monitoring. Je hebt niet meer afhankelijk van de geluidstechnicus. Hooguit van je medemuzikanten die natuurlijk ook een MyMix moeten hebben en ‘m goed af moeten regelen.

Zelf alles regelen brengt wel sores en verantwoordelijkheid met zich mee. Je moet alles op orde hebben om hiermee te kunnen werken. Ben je heel druk op het podium bezig, dan kun je dat er waarschijnlijk niet bij hebben.

Voor mij persoonlijk lijkt de ideale combinatie nu een MyMix systeem met in-ear met een draad (draadloos kost batterijen en klinkt minder goed dan een draad). Daarmee ook repeteren en de repetitie opnemen op de SD kaart om later terug te luisteren. Het gemis aan contact met de band kan ik oplossen door één oortje uit te doen (hoewel sommige beweren dat je dan de andere monitor te hard gaat zetten!). In de meeste gevallen is visueel contact voor mij genoeg: elkaar aankijken!

Voor frontliners kan ik me voorstellen dat die liever een MyMix met floor-monitor hebben, mits de instrumenten niet te hard gaan op de achtergrond.

gitaristen kunnen volgens mij ook prima met in-ear werken, als ze eraan gewend zijn. Kan eindelijk die gitaarversterker zachter En met een draadje dat meeloopt met de gitaarsnoer heb je ook geen ‘last’ van een bedraad systeem.

Drummers moeten oppassen met in-ear. Mijn ervaringen zijn wisselend: sommige drummers gaan keihard slaan vanwege de demping van de doppen, of zetten hun doppen zo hard dat ze hun gehoor beschadigen. Maar andere drummers hebben meer controle en die beheersen zich. Dan werkt het echt heel fijn. Een hoofdtelefoon is overigens voor drummers ook geen slechte optie! En de Buttkicker is natuurljk ook een mooie optie (maar fysiotherapeuten denken daar anders over!)

Aangezien bijna alle professionele muzikanten met in-ear werken, kan het welhaast niet slecht zijn. Maar het succes hangt nog steeds en vooral af van het ‘gevoel’ van de muzikanten met de oplossing en de kwaliteit van de techniek.

Tot slot een paar tips voor in-ears: de nieuwe Shure SE425, de Ultimate Ears TripleFi (ook verkrijgbaar als M-Audio IE-40), en kijk ook eens naar de (veel) goedkopere producten van Sony en Philips, of Sennheiser en AKG. Een goed adres is Saturn, waar ze verbazend veel op voorraad hebben (tenminste, in Tilburg), ook van Ultimate Ears. Ik heb geen ervaring met www.ears4u.nl maar de verhalen zijn goed. Wel heb ik ooit Shure E4′s door Schoonenberg aan laten meten (oorstukje waar de E4 ingestoken werd) en dat was een redelijk succes, tot de E4′s kapot gingen…

In de praktijk is het echter veel vaker een ego-mix (uitsluitend jezelf) en hoor je de rest via hun monitoren, of een luide kakafonie door de hele band. Meestal komt dat doordat een soort wedloop ontstaat waarin iedereen zichzelf wil horen aan de ene kant, en technische beperkingen voor wat betreft het aantal individuele mixen die gemaakt kunnen worden aan de andere kant.

Tegenwoordig wordt in plaats van met ‘wedges’ of ‘floormonitors’ (schuine speakers op de grond) vaak met in-ear monitors gewerkt. Je kunt ze het beste vergelijken met de oordopjes van je MP3-speler, maar dan (meestal) van betere kwaliteit. In plaats van een bak herrie op het podium, maar je nu een bak herrie op je oren waar niemand last van heeft. Dat werkt prima, maar het nadeel is dat anderen jouw monitor niet meer kunnen horen en jouw geluid dus vaak bij de overgebleven monitors gemixt zal moeten worden, willen ze je überhaupt horen.

Sinds kort (zomer 2010 of zo) is er een systeem verkrijgbaar waarmee iedereen op het podium zijn eigen individuele mix voor de monitor zelf kan maken! De MyMix is een digitaal apparaat waarmee muzikanten zelf de monitormix kunnen maken, zonder dat een technicus zich om de mix bekommert. Elke muzikant heeft zijn eigen bedieningsconsole en kan naar eigen voorkeur de balans van alle instrumenten bepalen via een display-gestuurd systeem. De weergave van de mix kan via een traditionele monitor (het best een actieve monitor, vanwege de vele kabels die je anders alsnog op het podium krijgt) of met een (al dan niet draadloos) in-ear systeem.

Het bijzondere aan MyMix is dat alles via een computernetwerk aan elkaar hangt. Een muzikant stopt het signaal van zijn of haar instrument in zijn/haar eigen mymix, en via het netwerk is dat signaal dan op alle MyMixen in te mixen. Iedereen mixt zijn eigen mix, dus als ik mezelf harder wil horen, heeft dat geen gevolgen voor de mix van mijn collega-muzikanten. Naast eenvoudigweg het volume regelen, kan elk signaal afzonderlijk voorzien worden van een eenvoudig effect (galm of echo) en is per signaal ook een simpele ‘hifi-setjes’ toonregeling beschikbaar. Voor de finishing touch kan de eindmix ook nog via een vier-bands parametrische equalizer gladgestreken worden! Als klap op de vuurpijl kan elke MyMix alle signalen los èn de stereo-mix die je voor jezelf gemaakt hebt tegelijk opnemen op een SD-kaartje. Handig tijdens een optreden of repetitie.

Ik heb één keertje met een MyMix kunnen spelen tot nu toe en denk dat dit een mooi apparaat is waarmee veel problemen opgelost kunnen worden. Toch heb ik ook nog wel een wensenlijstje van dingen die ik graag geïmplementeerd zou zien:

- directe ‘doorlus-uitgangen’, want nu moet je altijd met een DI met link-aansluitingen werken, of met ‘Y-splitters’;

- de mogelijkheid om tijdens het afspelen van een opname vanaf de SD kaart mee te kunnen spelen via de ingangen;

- de mogelijkheid om een opname vanaf de SD kaart te ‘streamen’ over het netwerk (clicktracks!);

- een limiter/compressor op de uitgang ter bescherming van de gebruikers van in-ear;

- een split-modus zodat één MyMix door twee zangers gebruikt kan worden;

- nice to haves: de actuele tijd op het scherm, een ingebouwde metronoom, een VU-meter (voor het afstellen van de input gain)

De MyMix is nog volop in ontwikkeling. Er komt een input expander aan (IEX-16L, $999,- vanaf november 2010 leverbaar in de VS) en er zijn plannen voor een output-module zodat de signalen op het MyMix netwerk ook in de ‘Front of House’ mixer gebruikt kunnen worden. Grote kans dat dus de bovenstaande wensen ook nog wel een keer ingewilligd gaan worden. Ik kijk in ieder geval uit naar de eerste mogelijkheid om deze apparaatjes eens live te gebruiken!

Hier op deze blog zal ik mijn ervaringen posten en als we het systeem aanschaffen, ook tips en trucs delen.

IK HEB GEEN BANDEN MET NOVEK, MYMIXAUDIO.NL OF WAT DAN OOK EN HEB OOK GEEN ENDORSEMENT. Mijn mening en ervaring probeer ik zo objectief mogelijk te delen. Wellicht denkt iemand anders er heel anders over: prima! Deel je mening, hier of op een ander blog of forum!

We leven in een wereld waarin alles steeds ‘beter’ lijkt te moeten. En wat er dan ‘beter’ moet, is niet altijd gedefinieerd. De loonslaven onder ons worden naar een communicatietraining gestuurd om ‘beter’ te communiceren. Bedrijven huren consultants in om hun processen te verbeteren. En zelfs vechtsport-symboliek wordt niet geschuwd als een aantal six-sigma greenbelts samen met hun blackbelt ‘master’ langs komen om alles nog ‘beter’ te maken.Maar wat is ‘beter’? De filosofie van ‘Lean Working’, die alles wat niet direct bijdraagt aan de beleving bij het product tot ‘muda’ (modder, overtollig) verklaard? Of six-sigma, waar het gaat om afwijkingen van de norm tot bijna nul terug te brengen? Of misschien wel de hele schare van persoonlijke effectiviteitstrainingen en -methodes die ‘beter’ lijken te definiëren als ‘veel in weinig tijd’ of ‘je moet er vooral goed over praten’.

Mijn oude baas (ik zal hem Louis noemen) hing een radicaal andere benadering aan: als de klant het goed vindt, vinden wij het ook goed! Een beetje zoals de chinezen er tegenaan lijken te kijken: hun producten zijn niet heel ‘goed’, maar de klant vind het goed omdat de balans tussen prijs en kwaliteit okay is. In plaats van steeds de kwaliteit te willen verhogen, is werken aan de prijs (en daar misschien kwaliteit op inleveren) wellicht ook geen verkeerde optie. En waarom steken we ergens nog méér energie in, als de klant al tevreden is? Klant tevreden? Dan door met het volgende project, de volgende klant en het volgende product!

‘Als het niet fout is, is het goed’. Natuurlijk zijn er meerdere wegen die naar Rome leiden. Sommige zijn mooi, sommige zijn minder mooi. Sommige gaan snel, andere duren wat langer. Maar als de opdracht luidt ‘ga naar Rome’, dan maakt de weg niet uit! Het resultaat telt. Een technische oplossing kan weliswaar anders zijn dan je in eerste instantie voorzien had, maar als het ‘fit for purpose’ is, dan is het dus goed.

Wil ik dan niet steeds verbeteren? Natuurlijk wel! Maar de essentie is daarbij voor mij om dat ‘Beter’ goed te definiëren. Voor de klant is ‘beter’ vaak te definiëren als ‘dichter bij het verwachtingspatroon’. Voor mijzelf is ‘beter’ meestal efficiënter dan de vorige keer: hetzelfde resultaat in minder tijd. De factor tijd is voor mij dus belangrijk. Voor de klant is deze minder van belang.

Mijn opdracht ‘beter’ uitvoeren, kan ik dus door de verwachtingen bij de klant duidelijk te leren kennen en zo mogelijk zelfs te definiëren, en door mijn eigen werk zo makkelijk te maken dat ik in minder tijd het eindresultaat kan halen dat ik al ooit gehaald heb in een vorige opdracht. En soms werken daarbij technieken zoals ‘Het Nieuwe Werken’, ‘Getting things done’, of ‘Lean Working’ prima. Maar soms moet je volgens mij jezelf ook afvragen of de moeite die je ergens in investeert, überhaupt wel iets toevoegt aan jouw doel, of dat van de klant.

Lange regels lezen niet fijn! Dus werk ik maar hoogst zelden met tekst in een gemaximaliseerd venster. De optie maximaliseren in Windows was destijds (Windows 3.1, 640×480 VGA scherm, 16 kleuren, weet u nog?) een handige optie om het scherm optimaal te gebruiken. Het 14″ scherm met 4:3 verhouding had niet zoveel nuttige leeslengte en resolutie dat zinnen te lang werden. En met maximaliseren kreeg je een paar extra pixels vrij (de rand van het venster vervalt) die je goed kon gebruiken voor je WYSIWYG tekstverwerker met wel 20 knoppen in de balk.

Hoe anders is het tegenwoordig: 22″ schermen, 16:9 beeldverhouding, resoluties van 1920×1080 pixels… Was op een 14″ scherm de breedte 28cm, een 22″ breedbeeldscherm is ruim 48cm breed! De ogen moeten dus een behoorlijke afstand afleggen om van voor naar achter over een regel te gaan als het scherm gemaximaliseerd wordt. Bedenk dat in kranten en tijdschriften de regellengte tot minder dan 10cm beperkt wordt! Het is dus geen goed idee om over de volle breedte te lezen.

Hoge resolutie is beter! Sommige mensen (opvallend veel 50+) hebben een lagere resolutie op hun scherm ingesteld, omdat anders ‘de lettertjes zo klein zijn’. Dat is jammer, want daarmee neemt de kwaliteit (en daarmee leesbaarheid) van de letters af. Zeker met een LCD monitor met een digitale aansluiting (waar pixels eigenlijk 1:1 gemapped zouden moeten worden met de videokaart voor de optimale kwaliteit) gaat de kwaliteit zo ver achteruit dat rustig lezen onmogelijk is. Pak liever het probleem aan door de oorzaak (te kleine font voor de schermresolutie) aan te pakken. Kies dus in Windows liever ‘Grote Letterype’ thema’s. Helaas kunnen niet alle programma’s hier nog goed mee overweg, maar meestal is daar wel een mouw aan te passen.

Met een hoge resolutie en een LCD scherm is ook Cleartype te gebruiken. Hiermee worden letters nog scherper (en rustiger) weergegeven, wat het lezen weer aangenamer maakt. Hoe hoger de resolutie, hoe minder Cleartype hoeft te doen om de letters van scherpe randen te voorzien.

Over letters met scherpe randen gesproken: het helpt vreselijk als een lettertype geschikt is voor weergave op een scherm. Fonts zoals Verdana doen het aanmerkelijk beter dan Times New Roman. En wil je een schreef-lettertype gebruiken (een ‘serif font’), dan is Georgia een goede optie. Drukletter zijn nu eenmaal wat anders dan scherm-letters. Veel verschil tussen ‘dun’ en ‘dik’ in een letter ziet er chique uit, maar komt op een scherm de leesbaarheid niet ten goede (trouwens bij een kleine drukletter ook niet…)

Contrast is belangrijk, en dan bedoel ik een goed contrast, niet noodzakelijkerwijs een HOOG contrast. Zwart op wit (zo zit ik nu te typen)  is eigenlijk niet optimaal. Een donkere ondergrond met een niet te felle grijze letter is rustiger. Zorg in ieder geval dat je bureaublad donker is en haal alle overbodige vensters (en ikonen) weg uit je beeld. (TIP: verberg ze achter je werkvenster!) Kijk maar eens hoe ‘Readability’ en ‘Q10′ dat doen! Zorg ook voor goede verlichting op je kantoor, zonder spiegeling in je scherm (ik hou niet van glossy schermen, ondanks hun betere kleurweergave…). TIP: draai je contrast en helderheid eens wat minder hoog als je veel moet lezen!

Lees je veel PDF bestanden? Zoek eens uit wat Adobe Reader kan om op jouw scherm het best leesbare plaatje te leveren. Twee pagina’s in één scherm kan handig zijn en overzicht geven, maar alleen als je resolutie hoog genoeg is om een leesbare letterhoogte over te houden. Met de zoom-factor kun je een mooie balans zoeken tussen leesbaarheid en overzicht. De optie ‘online lezen’ kan daarbij ook al helpen. Afhankelijk van het document kan het bij Adobe Reader juist wel handig zijn om twee pagina’s te tonen en op ‘volledig scherm’ te werken. In de praktijk lees ik zo echter maar zelden. Een vertikaal scherm is misschien wel de beste oplossing als je veel papier-PDF leest op je computer. TIP: dit kun je vaak gewoon instellen in je video-driver en de betere schermen laten zich eenvoudig draaien!

eReaders zijn beter! Ik heb er helaas nog niet veel ervaring mee, maar uitgaande van wat ik gezien heb met eInk schermen, is het lezen op zo’n ding prettiger. Beperkt contrast, weinig licht, grote scherpte en niet te lange regels (maar een hoog scherm!) zijn hier de key features die voor leesbaarheid zorgen. Probeer daarom dit te realiseren op je desktop computer!

Een goede zithouding is heel belangrijk. Van nature heb ik de neiging om onderuit te zakken op een stoel. Daardoor krijg ik last van mijn onderrug spieren. Die lijken vast te gaan zitten en als ik vervolgens een uurtje of wat loop, merk ik dat ze erg zeer gaan doen. Met een goede stoel en zithouding voorkom je dit soort klachten kennelijk, dus ben ik op aanraden van mijn vrouw overgestapt op een Swopper in plaats van een gewone stoel. Door de flexibele poot en het ontbreken van een rugleuning is onderuit zitten niet mogelijk. Ik moet dus rechtop zitten en mijn rug rechthouden en dat helpt om mijn onderrugspieren te trainen en te sparen. Sinds ik de Swopper gebruik (nu bijna een jaar) heb ik inderdaad veel minder last van mijn onderrug. Wel vind ik het zitvlak wat hard, dus krijg ik soms last van ‘zadelpijn’.

Wat ook helpt, is niet te lang achtereen in dezelfde houding zitten. Workrave (een open source en gratis variant op Workpace) dwing ik mezelf om regelmatig pauzes te houden in mijn werk. Elke 20 minuten houdt ik een pauze van 20 seconden, een zogenaamde micropauze. In de standaard instellingen is de micropauze elke 10 of zelfs 5 minuten. Dat is te snel voor mij, want het onderbreekt mijn concentratieboog en haalt me dus uit mijn productieve cyclus. De standaard pauzetijd van 10 seconden heb ik daarom verdubbeld. Daarnaast houd ik elk uur, geholpen door Workpace een rustpauze van 10 minuten. Dat lijkt lang, maar is in de praktijk een mooi moment voor het halen van een kopje thee, even de benen te strekken of in een andere houding een krantje te lezen of de kast op te ruimen. Als je maar even beweegt! Mijn werkdag wordt tot 6 uur schermwerk beperkt door Workrave. Daar houdt ik me niet altijd aan, maar de limiet haal ik nooit op m’n kantoor.

Om minder te hoeven tikken, gebruik ik vaak afkortingen die door Autohotkey omgezet worden naar volzinnen. Het helpt niet veel, maar samen met het voordeel dat ik niet steeds dingen als mijn BTW nummer op hoef te zoeken, is het toch een zinvolle aanvulling.

Verder is mijn bureau ingericht om lekker aan te kunnen werken: mijn tweede beeldscherm staat op de goede hoogte, laptop staat in een steun zodat het scherm ook op hoogte is, ik werk met een los toetsenbord (vlak op tafel, niet met de pootjes omhoog!) en een lasermuis die héél snel staat ingesteld, zodat ik minder ‘meters’ maak voor hetzelfde werk. Ik maak geen gebruik van een muismat, en heb dus ook niet zo’n gel-bolletje waardoor m’n pols vast komt te liggen. Dat is namelijk ook slecht voor je onderarm spieren! Verder maak ik veel gebruik van sneltoetsen om zo min mogelijk tussen toetsenbord en muis te hoeven bewegen.

Ons kantoor is ruim en behoorlijk licht. Met grote ramen aan twee zijden, en altijd licht aan zorgen we voor een lichte uitstraling en klimaat, dat werkt voor mij erg opwekkend. Ook hebben we planten staan: wel vijf voor een kantoor van 44m2. Voldoende frisse lucht is belangrijk voor de concentratie en de gezondheid. En af en toe een wandeling buiten, tijdens de pauze zorgt ook voor een frisse neus, helpt om het hoofd leeg te maken en voorkomt dus gezondheids-ellende.

Je krijgt maar één lichaam en daar moet je je hele leven mee doen. Een kantoorbaan is misschien lang niet zo belastend als bijvoorbeeld een baan als stratenmaker of betonvlechter, maar ook aan een bureau kun je een kapot lichaam overhouden. Wees daarom zuinig op je spieren en zorg dat je alles doet wat in je vermogen ligt om CANS of RSI te voorkomen!

Wie kost er energie en van wie krijg je energie? Soms is het goed de mensen met wie je omgaat zo af en toe eens onder de loep te nemen. Mensen om je heen bepalen namelijk voor een behoorlijk deel je energieniveau. Dat doen ze niet bewust en jij doet dat ook niet bewust, maar het gebeurt wel.

via Wie kost er energie en van wie krijg je energie? | Lifehacking.

Lees het helemaal als je interesse hebt in intermenselijke relaties. Ik zou er graag nog iets aan toevoegen: kijk ook eens naar jezelf en probeer vaker een ‘motortje’ te zijn in plaats van een ‘putje’!

En dan nog een vraagje aan mezelf: hebben andere mensen jou in hetzelfde lijstje staan, of juist tegenovergesteld? Zoeken putjes altijd naar motortjes?

Dit is ‘ie dan, mijn eerste blog. En dan sta je voor het dilemma: welk onderwerp ga ik aansnijden? Gezien mijn recente toegenomen activiteit op ‘het web’ lijkt het me wel leuk om daar eens wat over te schrijven.

TWITTER

Sinds een paar weken ben ik actief op Twitter. Microblogging is een fenomeen waar ik in eerste instantie niet veel mee had. Heel 2009 heb ik deze hype met argwaan bekeken en de site Twitter.com amper een blik waardig gegund. Het leek mij niet nuttig om te weten waar iemand was, wat ‘ie daar deed en in de meeste gevallen ook niet hoe iemand zich voelt.

Een presentatie van Martijn Aslander die ik op het internet zag (met dank aan Arno van Gorp voor het doorsturen van de link), ontdekte ik het werkelijke potentieel van Twitter. Vooral de community die door de hashtag #durftevragen gevormd wordt, trok mijn aandacht. Martijn schetste een beeld van een groep mensen met veel kennis op allerlei gebied, die zonder veel moeite, tegen nul kosten en binnen enkele minuten geraadpleegd geworden kan. Denk je eens in wat daar de mogelijkheden van zijn? Alsof je lijntjes uit hebt staan in alle bedrijven en universiteiten, de politiek en alle lobby-netwerken en daar in één klap je vraag kunt laten beantwoorden.

Zo rooskleurig is het helaas niet, maar het scheelt niet veel. De groep ‘luisteraars’ is behoorlijk groot en het niveau is soms behoorlijk hoog. De diversiteit is goed (hoewel de verhouding mannen/vrouwen flink uit balans is, met een meerderheid voor vrouwen!) en er blijven maar weinig vragen onbeantwoord. Zelf bekijk ik de #durftevragen berichten via Tweetdeck of moTweets en als een vraag me aanspreekt, beantwoord ik ‘m als ik kan. Dat werkt verslavend en brengt je snel in contact met andere ‘tweets’.

Het verbaasd me wat mensen vragen, maar ook hoe makkelijk mensen antwoord geven op de uiteenlopende vragen. In een dag zie je mensen woonruimte vragen, een fiets krijgen, computerproblemen opgelost worden en en passant ook nog de handigste software tools voorbij komen. En doordat antwoorden vaak van verschillende mensen komen, kun je snel ‘meningen’ peilen en de waarde van de antwoorden wegen.

De kracht van Twitter is het gelezen worden door vele tweets, followers die je berichten lezen en al dan niet besluiten iets met de inhoud te doen (doorsturen of Retweeten, of beantwoorden, of je advies opvolgen). Als je een weekje of zo actief meedoet aan #durftevragen, heb je al snel een schare volgers. Mensen die jij direct geholpen hebt, door hun vragen te beantwoorden, of mensen die jouw reactie op prijs stelden en je besluiten te volgen. Ik zit momenteel op 22 volgers. Niet slecht, al zeg ik het zelf!

MSN Messenger

Kennen jullie ICQ nog? Daar begon het ooit mee voor mij, instant messaging… En daarna MSN. En nu? Ik doe er niet veel meer mee… e-mail is veel belangrijker voor mij geworden.

GOOGLE WAVE

Het nieuwste speeltje, waar ik iets voor Twitter aan begonnen ben is Google Wave. Een combinatiedienst van ‘collaborative writing’, e-mail, instant messaging, blogging en zaken waar we nu nog niet eens een naam voor hebben! Nu nog mensen waar je mee kunt waven … Op dit moment is GOOGLE WAVE vooral een buggy stukje software waar het nut nog niet helemaal duidelijk van is. Sinds afgelopen week heb ik de eerste nuttige conversaties op Wave gehad met een oud-stagiaire die nu in het kader van haar afstudeeropdracht een interview wilde doen. En dat werkte eigenlijk niet eens slecht!!!

WORDPRESS

Hier liep ik via wat verschillende manieren tegenaan. Ik gebruik Shareaholic om interessante dingen die ik op het web tegenkom, te ‘clippen’ in Evernote, of door te mailen aan anderen. Daarin zag ik al de mogelijkheid om naar ‘WordPress’ te bloggen. Ik had geen idee wat WordPress was… Via #durftevragen kwam ik echter wat mensen tegen die ook al met WordPress bezig waren. Dat maakte me nieuwsgierig. Dus maar eens mijn website www.reneknuvers.nl voorzien van een verse WordPress installatie en aan de slag! Jullie zien nu het resultaat.

Ik heb af en toe de behoefte om mijn ideeën te publiceren. Dingen die me verbazen, waarvan ik denk dat anderen er ook wat aan hebben, die ik leuk vind, of gebeurtenissen die ik graag van me af wil schrijven. Dat ga ik maar eens doen op deze blog. Geen idee hoe persoonlijk, abstract, of misschien wel absurd hij wordt. Dat is wellicht ook de kracht van een persoonlijk blog? Dat je vrij kunt zijn van grenzen en kunt schrijven wat je wilt? We gaan het meemaken!