De problemen

Bij monitoring spelen een aantal problemen. Zo kunnen akoestische instrumenten op het podium de monitors overstemmen. Het gevolg is vaak dat de monitoren harder gezet worden, en vervolgens de drummer vrolijk harder gaat slaan, of de blazers een tandje bijzetten. Het geluidsniveau kan ongezonde vormen aannemen en de balans is weg. Bovendien wordt het zaalgeluid beïnvloed door de herrie van het podium.

Ook is de akoestiek van het podium van belang op het uiteindelijke geluid. Een galmende podiumruimte geeft een brij van geluid. Een heel groot podium zonder reflecties (een theater bijvoorbeeld) zorgt weer dat je medemuzikanten niet hoort.

Verder is vaak de mogeljikheden van de apparatuur beperkt: vanuit de front-of-house tafel kun je vaak maar vier monitorkanalen maken, er is soms maar ruimte voor een paar kastjes op de vloer en een losse geluidsman voor de monitormix blijft meestal bij een droom. En de kwaliteit van de ‘man achter de knoppen’ is ook heel belangrijk

In-ear monitoring heeft ook last van deze problemen, maar soms meer, en soms minder. En verder brengt het ook nieuwe problemen met zich mee.

Met in-ear sluit je jezelf af van de rest van het podium. Je hoort de akoestische instrumenten veel minder hard (tot wel 30dB minder) en hoort dus je monitormix beter. Daardoor kun je veel zachter spelen. Sommige instrumenten (toetsen, basgitaar) hoeven zelfs helemaal geen geluid meer te maken op het podium. Dat komt zowel het zaalgeluid als de belasting van je oren ten goede.

In-ears hebben ook geen last van akoestiek van de ruimte. Geen rondzingen dus van microfoons, overal hetzelfde geluid. Dat komt de stabiliteit van de band in verschillende locaties ten goede. Een basisinstelling van de monitormix is dan voor 90% goed.

Met in-ear monitoring gaan de individuele mixen meer op elkaar lijken. Bijna iedereen wil een ‘totaalbeeld’ met zichzelf wat harder. Dat is helaas wel lastig te regelen vanuit de zaal. Doordat in-ears een heel individueel geluid geven, is ‘meeluisteren’ voor de geluidstechnicus moeilijk te doen. Het vereist dus veel ervaring en goede apparatuur.

Bovendien, als een geluidstechnicus ligt te klooien, heb je met in-ear geen bescherming. Rondzingen van een microfoon kan meteen je oren verknallen. Een muzikant moet dus grenzeloos vertrouwen in de geluidsman hebben. Eerlijk? Ik vertrouw geen enkele geluidsman mijn trommelvliezen toe!

Nog een probleem van in-ear is dat je het contact met mede-bandleden verliest: je hoort letterlijk niks als ze wat zeggen. Zo ook het publiek. Dat is vooral een probleem voor de frontman/-vrouw: al staat het publiek te playbacken, je hoort er niks van! Dat is lastig. Met een ‘ambient’ of  ’audience’ microfoon kun je dat laatste een beetje oplossen, maar echt fijn is het niet, omdat je de PA ook terughoort.

Ook lastig is het feit dat je jezelf (en de rest) héél direct hoort. Dat geeft een beetje klinisch gevoel. Mensen die wel eens in een studio opgenomen hebben, herkennen dat wel. Je staat op een ‘eilandje’ te spelen, wordt voorzichtig en hebt minder het ‘live’ gevoel. Sommige muzikanten noemen het het ‘cocon’ gevoel. Bovendien (en dat geldt vooral voor gitaristen) heb je ‘je eigen geluid’ niet. Het klinkt gewoon anders dan rechtstreeks je gitaarversterker in je oren. Het is vooral wennen denk ik. Uiteindelijk kan hiermee de sound van de band ook flink verbeteren.

Een tip is om ook met de monitorinstallatie te repeteren. Zo wen je er sneller aan, en hoor je elkaars fouten (en genialiteiten!) beter en kun je je spel dus veel verbeteren.

Er zijn nog andere opties voor monitoring: side fills kunnen bijvoorbeeld fijn zijn als je niet teveel herrie op het podium maakt. Een (eventueel uitgeklede) mix van de zaal stuur je met twee kleine speakers het podium op. Als die niet te hard staan, is rondzingen geen probleem en hoor je heel natuurlijk iedereen in een mooie balans. Helaas kunnen geluidsmensen side-fills ook behoorlijk verknallen en hoor je jezelf er niet bovenuit, zeker niet als zanger…

Ook kun je met near-field (of ‘personal’) monitoring werken. Kleine speakers, vaak gemonteerd aan een microfoonstandaard, geven een beleving die ergens tussen in-ear en floormonitoren in zit. Het bescheiden volume maakt dat het podiumgeluid veel zachter kan, maar je houdt toch contact met elkaar en met de zaal.

Persoonlijke monitormix

Met systemen als de MyMix (maar er zijn er meer) kun je zelf je mix maken. Ik werk zelf al jaren met een eigen monitormixertje en mix zo mezelf met wat ik van de geluidsman krijg. Met een oplossing zoals de MyMix krijg je veel meer mogelijkheden. Daarmee stel je dus precies jouw persoonlijke mix af, eventueel met wat galm hier en daar, EQ om je kick wat meer (of minder…) punch te geven, noem maar op. Dat werkt op een floormonitor, op in-ear en ook op near-field monitoring. Je hebt niet meer afhankelijk van de geluidstechnicus. Hooguit van je medemuzikanten die natuurlijk ook een MyMix moeten hebben en ‘m goed af moeten regelen.

Zelf alles regelen brengt wel sores en verantwoordelijkheid met zich mee. Je moet alles op orde hebben om hiermee te kunnen werken. Ben je heel druk op het podium bezig, dan kun je dat er waarschijnlijk niet bij hebben.

Voor mij persoonlijk lijkt de ideale combinatie nu een MyMix systeem met in-ear met een draad (draadloos kost batterijen en klinkt minder goed dan een draad). Daarmee ook repeteren en de repetitie opnemen op de SD kaart om later terug te luisteren. Het gemis aan contact met de band kan ik oplossen door één oortje uit te doen (hoewel sommige beweren dat je dan de andere monitor te hard gaat zetten!). In de meeste gevallen is visueel contact voor mij genoeg: elkaar aankijken!

Voor frontliners kan ik me voorstellen dat die liever een MyMix met floor-monitor hebben, mits de instrumenten niet te hard gaan op de achtergrond.

gitaristen kunnen volgens mij ook prima met in-ear werken, als ze eraan gewend zijn. Kan eindelijk die gitaarversterker zachter En met een draadje dat meeloopt met de gitaarsnoer heb je ook geen ‘last’ van een bedraad systeem.

Drummers moeten oppassen met in-ear. Mijn ervaringen zijn wisselend: sommige drummers gaan keihard slaan vanwege de demping van de doppen, of zetten hun doppen zo hard dat ze hun gehoor beschadigen. Maar andere drummers hebben meer controle en die beheersen zich. Dan werkt het echt heel fijn. Een hoofdtelefoon is overigens voor drummers ook geen slechte optie! En de Buttkicker is natuurljk ook een mooie optie (maar fysiotherapeuten denken daar anders over!)

Aangezien bijna alle professionele muzikanten met in-ear werken, kan het welhaast niet slecht zijn. Maar het succes hangt nog steeds en vooral af van het ‘gevoel’ van de muzikanten met de oplossing en de kwaliteit van de techniek.

Tot slot een paar tips voor in-ears: de nieuwe Shure SE425, de Ultimate Ears TripleFi (ook verkrijgbaar als M-Audio IE-40), en kijk ook eens naar de (veel) goedkopere producten van Sony en Philips, of Sennheiser en AKG. Een goed adres is Saturn, waar ze verbazend veel op voorraad hebben (tenminste, in Tilburg), ook van Ultimate Ears. Ik heb geen ervaring met www.ears4u.nl maar de verhalen zijn goed. Wel heb ik ooit Shure E4′s door Schoonenberg aan laten meten (oorstukje waar de E4 ingestoken werd) en dat was een redelijk succes, tot de E4′s kapot gingen…

Ik ben overtuigd van de voordelen van de lifehacking technieken op het presteren van één persoon. Maar velen van ons werken niet in hun eentje, maar in een groep. En wil je dan ‘die mafkees met die eierwekker en een koptelefoon op z’n hoofd’ zijn, die steeds met USEM kaartjes loopt te spelen en elk half uur een vinkje op een vodje papier zet? Of ben je liever een gewaardeerd groepslid die mensen inspireert om beter te presteren binnen het team?

INTERACTIE

Het kernwoord binnen een team is interactie, samenwerking in plaats van individueel ‘je ding doen’. Daarom vind ik het belangrijk om interactie zoveel mogelijk te stimuleren. Mijn vijf cent:

Vergaderen

Wie heeft een goed gevoel na afloop van elke vergadering? Ik wed dat dit nog niet de helft van alle mensen is. En waarom? Vaak duren vergaderingen te lang, gaan ze de helft van de tijd over iets waar je niets over wilt of hoeft te weten en bieden ze je geen mogelijkheid om je eigen inbreng effectief kwijt te kunnen.

Volgens mij zijn vergaderingen met een agenda verspilde tijd: waarom meer dan één onderwerp in een groep bespreken? Zorg dat alleen mensen die echt betrokken zijn bij een onderwerp erover moeten spreken of ernaar moeten luisteren. Dus team-onderwerpen behandelen in een afdelings-vergadering is zonde van de tijd voor iedereen die niet in het team zit. Liever vier vergaderingen op een dag van één Pomodoro lang (maximaal 25 minuten) dan één lange zit van twee uur met daarin zes onderwerpen.

In veel bedrijven is het gewoonte om tijdens vergaderingen presentaties te houden. Prima, als er een vorm van interactie is. Maar als je bijvoorbeeld de jaarcijfers wilt presenteren, waarom laat je dan mensen niet vrij om die op een voor hen geschikt moment te lezen? Stuur je powerpoint rond! Of maak een ‘SCREENR‘ presentatie (of camstudio). Scheelt jou tijd (in de voorbereiding doe je ook de presentatie), zenuwen (niet goed? doe je ‘m toch opnieuw) en een hoop gedoe (beamer regelen, iedereen stil houden en boeien…). Je publiek heeft de vrijheid om informatie beter te filteren, te organiseren en te archiveren.

Zorg dat iedereen op zijn eigen wijze bij de vergadering kan zijn: in levende lijve, via een skype- en gotomeeting verbinding, of offline. Ben niet boos als mensen niet komen: ze hebben er waarschijnlijk een goede reden voor. Neem het jezelf kwalijk als mensen daardoor informatie missen: je kunt makkelijk de inhoud van de vergadering in de vorm van een verslag (audio, video, presentaties, tekst) rondsturen of aan het team beschikbaar stellen. Gebruik je GoToMeeting? De chat wordt gelogd bij de organisator van de vergadering, dus zo maak je snel en in één klap een verslag. Iedereen die via GoToMeeting de vergadering volgt, kan bovendien teruglezen wat er gezegd is. Voor Skype zijn vele plugins verkrijgbaar die de audio-stream opnemen.

Contact

Zorg bij een team opstart voor een contactblad: wie zit er in het team, hoe is iedereen te bereiken (e-mail, telefoon, IM, Twitter, Skype, Wave, inclusief aanduiding van de persoonlijke voorkeur) en wat is ieders rol (bijvoorbeeld in 140 tekens beschreven). Laat ook ruimte voor iedereen om aan te geven waar ze goed in zijn buiten hun teamrol (bijvoorbeeld “Excel-guru”, “grafisch ontwerper”, “organisator”) Zorg ook voor vCards van iedereen (liefst met foto) zodat iedereen snel de info in zijn CRM/e-mail/telefoon kan stoppen. Bij een internationaal team is het handig om ook de tijdzone en werktijden te vermelden. Alles om de communicatie te verbeteren.

Mensen moeten elkaar op kunnen zoeken. Ruimte om te praten is belangrijk: Skype, een bankje in de zon, een vergaderkamertje, de koffieautomaat.

Gemeenschappelijke ruimte voor data en bestanden is belangrijk. Dus stel vanaf de projectstart een ruimte op een gemeenschappelijke server beschikbaar. Wij gebruiken daarvoor een SVN Repository (en we zitten niet in de software-ontwikkeling) zodat mensen altijd hun gegevens kwijt kunnen en elkaars bestanden kunnen raadplegen. Bovendien geeft de log een goed inzicht in de chronologische ontwikkeling van een project. Tevens kun je klanten direct (via het web) toegang geven tot (een deel van) je projectdocumentatie en zelfs actief mee laten werken.

Ook een gemeenschappelijk plek om kennis te vergaren en te raadplegen is belangrijk om het teamresultaat vast te leggen en te stimuleren. Ik gebruik daarvoor een wiki, maar er zijn meer mogelijkheden denkbaar, zoals een Wave. Het is in ieder geval belangrijk dat de kennis direct en eenvoudig opvraagbaar is en voorzien is van goede zoekmogelijkheden. Bovendien wil je kennis maar op één plek hebben staan, dus moet de wiki bijvoorbeeld kunnen linken naar bestanden op de fileserver (of in de SVN repository in ons geval). Dwing mensen niet om er gebruik van te maken, maar stimuleer door laagdrempeligheid en eenvoud.

Plannen

Zoiets geldt ook voor planning en voortgangsbewaking. Wie ooit in een groot bedrijf heeft gewerkt met een complexe BaaN of SAP implementatie, weet wat ik bedoel als ik het heb over ontoegankelijke planningen en voortgangsrapportages. Vaak zie je dan naast het ERP (Enterprise Resource Planning) systeem nog Excel lijstjes en papieren ‘rapportages’ verschijnen. Door gebrek aan rechten, of eenvoudige toegankelijkheid gaan mensen eigen tools gebruiken die niet aansluiten bij de ERP en zo dus ‘dubbel boekhouden’. Bovendien geven de meeste ERP systemen teamleden geen inzicht in de planning van mede-teamgenoten. Zorg je als teammanager of -facilitator voor een toegankelijk en flexibel systeem waar iedereen kan zien wie wat te doen heeft en hoe ver elke taak is, dan krijg je als beloning haast vanzelf mensen die meedenken en oppakken wat is blijven liggen en een blokkade vormt voor je voortgang. Wij gebruiken Teamwork om dit te realiseren en geven alle betrokkenen (ook bij inhuur en uitbestedingen) toegang tot dit systeem om hun deel van de uitvoering te bewaken.

STIMULATIE

Een van de lifehacking tips is om te inventariseren van welke contacten je energie krijgt, en welke je energie kosten. De bijbehorende metafoor is wie er motortjes zijn en wie putjes. Maar kijken we ook wel eens naar onszelf? Zijn we zelf motortjes voor anderen? Of putjes? En vermijden we simpelweg contact met putjes, zodat we door motortjes aan de gang gehouden worden? Of kunnen we door ons gedrag putjes vullen door een motortje te zijn, of zelfs het gedrag van de ander veranderen en een stimulans zijn om een motortje te worden?

Lange regels lezen niet fijn! Dus werk ik maar hoogst zelden met tekst in een gemaximaliseerd venster. De optie maximaliseren in Windows was destijds (Windows 3.1, 640×480 VGA scherm, 16 kleuren, weet u nog?) een handige optie om het scherm optimaal te gebruiken. Het 14″ scherm met 4:3 verhouding had niet zoveel nuttige leeslengte en resolutie dat zinnen te lang werden. En met maximaliseren kreeg je een paar extra pixels vrij (de rand van het venster vervalt) die je goed kon gebruiken voor je WYSIWYG tekstverwerker met wel 20 knoppen in de balk.

Hoe anders is het tegenwoordig: 22″ schermen, 16:9 beeldverhouding, resoluties van 1920×1080 pixels… Was op een 14″ scherm de breedte 28cm, een 22″ breedbeeldscherm is ruim 48cm breed! De ogen moeten dus een behoorlijke afstand afleggen om van voor naar achter over een regel te gaan als het scherm gemaximaliseerd wordt. Bedenk dat in kranten en tijdschriften de regellengte tot minder dan 10cm beperkt wordt! Het is dus geen goed idee om over de volle breedte te lezen.

Hoge resolutie is beter! Sommige mensen (opvallend veel 50+) hebben een lagere resolutie op hun scherm ingesteld, omdat anders ‘de lettertjes zo klein zijn’. Dat is jammer, want daarmee neemt de kwaliteit (en daarmee leesbaarheid) van de letters af. Zeker met een LCD monitor met een digitale aansluiting (waar pixels eigenlijk 1:1 gemapped zouden moeten worden met de videokaart voor de optimale kwaliteit) gaat de kwaliteit zo ver achteruit dat rustig lezen onmogelijk is. Pak liever het probleem aan door de oorzaak (te kleine font voor de schermresolutie) aan te pakken. Kies dus in Windows liever ‘Grote Letterype’ thema’s. Helaas kunnen niet alle programma’s hier nog goed mee overweg, maar meestal is daar wel een mouw aan te passen.

Met een hoge resolutie en een LCD scherm is ook Cleartype te gebruiken. Hiermee worden letters nog scherper (en rustiger) weergegeven, wat het lezen weer aangenamer maakt. Hoe hoger de resolutie, hoe minder Cleartype hoeft te doen om de letters van scherpe randen te voorzien.

Over letters met scherpe randen gesproken: het helpt vreselijk als een lettertype geschikt is voor weergave op een scherm. Fonts zoals Verdana doen het aanmerkelijk beter dan Times New Roman. En wil je een schreef-lettertype gebruiken (een ‘serif font’), dan is Georgia een goede optie. Drukletter zijn nu eenmaal wat anders dan scherm-letters. Veel verschil tussen ‘dun’ en ‘dik’ in een letter ziet er chique uit, maar komt op een scherm de leesbaarheid niet ten goede (trouwens bij een kleine drukletter ook niet…)

Contrast is belangrijk, en dan bedoel ik een goed contrast, niet noodzakelijkerwijs een HOOG contrast. Zwart op wit (zo zit ik nu te typen)  is eigenlijk niet optimaal. Een donkere ondergrond met een niet te felle grijze letter is rustiger. Zorg in ieder geval dat je bureaublad donker is en haal alle overbodige vensters (en ikonen) weg uit je beeld. (TIP: verberg ze achter je werkvenster!) Kijk maar eens hoe ‘Readability’ en ‘Q10′ dat doen! Zorg ook voor goede verlichting op je kantoor, zonder spiegeling in je scherm (ik hou niet van glossy schermen, ondanks hun betere kleurweergave…). TIP: draai je contrast en helderheid eens wat minder hoog als je veel moet lezen!

Lees je veel PDF bestanden? Zoek eens uit wat Adobe Reader kan om op jouw scherm het best leesbare plaatje te leveren. Twee pagina’s in één scherm kan handig zijn en overzicht geven, maar alleen als je resolutie hoog genoeg is om een leesbare letterhoogte over te houden. Met de zoom-factor kun je een mooie balans zoeken tussen leesbaarheid en overzicht. De optie ‘online lezen’ kan daarbij ook al helpen. Afhankelijk van het document kan het bij Adobe Reader juist wel handig zijn om twee pagina’s te tonen en op ‘volledig scherm’ te werken. In de praktijk lees ik zo echter maar zelden. Een vertikaal scherm is misschien wel de beste oplossing als je veel papier-PDF leest op je computer. TIP: dit kun je vaak gewoon instellen in je video-driver en de betere schermen laten zich eenvoudig draaien!

eReaders zijn beter! Ik heb er helaas nog niet veel ervaring mee, maar uitgaande van wat ik gezien heb met eInk schermen, is het lezen op zo’n ding prettiger. Beperkt contrast, weinig licht, grote scherpte en niet te lange regels (maar een hoog scherm!) zijn hier de key features die voor leesbaarheid zorgen. Probeer daarom dit te realiseren op je desktop computer!

Wie kost er energie en van wie krijg je energie? Soms is het goed de mensen met wie je omgaat zo af en toe eens onder de loep te nemen. Mensen om je heen bepalen namelijk voor een behoorlijk deel je energieniveau. Dat doen ze niet bewust en jij doet dat ook niet bewust, maar het gebeurt wel.

via Wie kost er energie en van wie krijg je energie? | Lifehacking.

Lees het helemaal als je interesse hebt in intermenselijke relaties. Ik zou er graag nog iets aan toevoegen: kijk ook eens naar jezelf en probeer vaker een ‘motortje’ te zijn in plaats van een ‘putje’!

En dan nog een vraagje aan mezelf: hebben andere mensen jou in hetzelfde lijstje staan, of juist tegenovergesteld? Zoeken putjes altijd naar motortjes?

Dit is ‘ie dan, mijn eerste blog. En dan sta je voor het dilemma: welk onderwerp ga ik aansnijden? Gezien mijn recente toegenomen activiteit op ‘het web’ lijkt het me wel leuk om daar eens wat over te schrijven.

TWITTER

Sinds een paar weken ben ik actief op Twitter. Microblogging is een fenomeen waar ik in eerste instantie niet veel mee had. Heel 2009 heb ik deze hype met argwaan bekeken en de site Twitter.com amper een blik waardig gegund. Het leek mij niet nuttig om te weten waar iemand was, wat ‘ie daar deed en in de meeste gevallen ook niet hoe iemand zich voelt.

Een presentatie van Martijn Aslander die ik op het internet zag (met dank aan Arno van Gorp voor het doorsturen van de link), ontdekte ik het werkelijke potentieel van Twitter. Vooral de community die door de hashtag #durftevragen gevormd wordt, trok mijn aandacht. Martijn schetste een beeld van een groep mensen met veel kennis op allerlei gebied, die zonder veel moeite, tegen nul kosten en binnen enkele minuten geraadpleegd geworden kan. Denk je eens in wat daar de mogelijkheden van zijn? Alsof je lijntjes uit hebt staan in alle bedrijven en universiteiten, de politiek en alle lobby-netwerken en daar in één klap je vraag kunt laten beantwoorden.

Zo rooskleurig is het helaas niet, maar het scheelt niet veel. De groep ‘luisteraars’ is behoorlijk groot en het niveau is soms behoorlijk hoog. De diversiteit is goed (hoewel de verhouding mannen/vrouwen flink uit balans is, met een meerderheid voor vrouwen!) en er blijven maar weinig vragen onbeantwoord. Zelf bekijk ik de #durftevragen berichten via Tweetdeck of moTweets en als een vraag me aanspreekt, beantwoord ik ‘m als ik kan. Dat werkt verslavend en brengt je snel in contact met andere ‘tweets’.

Het verbaasd me wat mensen vragen, maar ook hoe makkelijk mensen antwoord geven op de uiteenlopende vragen. In een dag zie je mensen woonruimte vragen, een fiets krijgen, computerproblemen opgelost worden en en passant ook nog de handigste software tools voorbij komen. En doordat antwoorden vaak van verschillende mensen komen, kun je snel ‘meningen’ peilen en de waarde van de antwoorden wegen.

De kracht van Twitter is het gelezen worden door vele tweets, followers die je berichten lezen en al dan niet besluiten iets met de inhoud te doen (doorsturen of Retweeten, of beantwoorden, of je advies opvolgen). Als je een weekje of zo actief meedoet aan #durftevragen, heb je al snel een schare volgers. Mensen die jij direct geholpen hebt, door hun vragen te beantwoorden, of mensen die jouw reactie op prijs stelden en je besluiten te volgen. Ik zit momenteel op 22 volgers. Niet slecht, al zeg ik het zelf!

MSN Messenger

Kennen jullie ICQ nog? Daar begon het ooit mee voor mij, instant messaging… En daarna MSN. En nu? Ik doe er niet veel meer mee… e-mail is veel belangrijker voor mij geworden.

GOOGLE WAVE

Het nieuwste speeltje, waar ik iets voor Twitter aan begonnen ben is Google Wave. Een combinatiedienst van ‘collaborative writing’, e-mail, instant messaging, blogging en zaken waar we nu nog niet eens een naam voor hebben! Nu nog mensen waar je mee kunt waven … Op dit moment is GOOGLE WAVE vooral een buggy stukje software waar het nut nog niet helemaal duidelijk van is. Sinds afgelopen week heb ik de eerste nuttige conversaties op Wave gehad met een oud-stagiaire die nu in het kader van haar afstudeeropdracht een interview wilde doen. En dat werkte eigenlijk niet eens slecht!!!

WORDPRESS

Hier liep ik via wat verschillende manieren tegenaan. Ik gebruik Shareaholic om interessante dingen die ik op het web tegenkom, te ‘clippen’ in Evernote, of door te mailen aan anderen. Daarin zag ik al de mogelijkheid om naar ‘WordPress’ te bloggen. Ik had geen idee wat WordPress was… Via #durftevragen kwam ik echter wat mensen tegen die ook al met WordPress bezig waren. Dat maakte me nieuwsgierig. Dus maar eens mijn website www.reneknuvers.nl voorzien van een verse WordPress installatie en aan de slag! Jullie zien nu het resultaat.

Ik heb af en toe de behoefte om mijn ideeën te publiceren. Dingen die me verbazen, waarvan ik denk dat anderen er ook wat aan hebben, die ik leuk vind, of gebeurtenissen die ik graag van me af wil schrijven. Dat ga ik maar eens doen op deze blog. Geen idee hoe persoonlijk, abstract, of misschien wel absurd hij wordt. Dat is wellicht ook de kracht van een persoonlijk blog? Dat je vrij kunt zijn van grenzen en kunt schrijven wat je wilt? We gaan het meemaken!