Onze overheid wordt vaak betutteling verweten en ook deze actie is weer een treffende illustratie van het ‘vadertje staat’ gedrag. Natuurlijk hoort de wet gehandhaafd te worden. Het openbaar ministerie behoort van de wetgever alle middelen ter beschikking te krijgen om de wet te handhaven. Die handhaving hoort echter ook toetsbaar te zijn. Juist daarvoor is de rechter aangewezen. Trias Politica, driedeling van de macht om excessen te voorkomen. De wetgever bedenkt een wet, politie en OM handhaven de wet, en rechters toetsen en corrigeren.

Het is zorgelijk als de overheid het kennelijk nodig vindt om de bocht af te snijden en het OM direct sancties op te laten leggen. Niet dat dit onbekend is: tot een bepaald niveau mag de politie en de hoofdofficier van justitie een sanctie opleggen voordat een rechter zich over een feit heeft uitgesproken. Denk aan verkeersboetes, voorlopige inhechtenisstellingen en inbeslagnames. Kenmerkend voor deze gevallen is altijd dat de wetgever ruimte heeft gegeven om kleine straffen voor kleine vergrijpen direct op te leggen, of de kans aanwezig is dat zonder directe actie de dader strafvervolging ontloopt.

Is daar sprake van bij websites? Anders dan bij een ‘heterdaad’ tijdens bijvoorbeeld een inbraak, is een strafbaar feit op internet niet vaak gekoppeld aan fysieke aanwezigheid. De website is dus het gereedschap waarmee het strafbare feit gepleegd wordt. Afsluiten lijkt dan op inbeslagname van het gereedschap.

In deze analogie zou het logischer zijn als het OM rechten zou krijgen om direct internettoegang voor een persoon af te sluiten. Maar die rechten hebben ze al: door iemand in hechtenis te nemen, ontneem je ook contact met de buitenwereld, dus ook internet. Vanaf dat moment kan men ook snel met een gerechtelijk bevel door de persoon beheerde websites sluiten. Vervolgens is confiscatie van de website eenvoudig mogelijk via een gerechtelijk bevel.

Ik denk dat de overheid te ver gaat in dit wetsvoorstel, en ook de wetenschappers van de KUB zijn het met me eens. Onze vrijheid op internet wordt aangetast en dat alles omdat de overheid niet goed weet wat ze hiermee aanmoeten. Het lijkt een beetje op de Amerikaanse aanpak van de ‘war on terror’. Met vanalles als reden kun je opgepakt worden, want ‘de staatsveiligheid’ is in het geding. Dat moeten we hier toch niet willen?

Helaas bleek het uitlezen van twitter accounts binnen een week niet te realiseren. Wellicht dat @lovecoat 2.0 dit toch nog echt gaat implementeren?

DAMES: succes met de presentatie dinsdag / good luck with your presentation next Tuesday!

UPDATE: doe de GMail Security Scan!

Opslag

Het hart van mijn e-mail ‘systeem’ is Gmail. Deze service van Google geeft me gratis bijna 8GB opslagruimte voor e-mails en alle mogelijkheden die nodig zijn voor flexibele toegang, automatische filters en nog véél meer. Alle e-mail komt dus op mijn Gmail accounts binnen. Ik heb er twee: één voor privé, en één voor zakelijke e-mail.

Door de grote opslag kan ik dus ruim drie jaar mail opslaan (zakelijk), of zelf vijf jaar privé. Meer dan genoeg dus!

Binnenkomst

E-mail komt binnen op verschillende wijzen: privé mail die naar @reneknuvers.nl wordt gestuurd, wordt met een ‘catch-all’ automatisch doorgestuurd naar mijn privé Gmail account. Zakelijke e-mail wordt bij de ISP voor lucros.eu naar één adres geforward. Zo zijn er dus forwarders voor r.knuvers@lucros.eu, reneknuvers@lucros.eu, rene.knuvers@lucros.eu, en nog twee algemene accounts: info@lucros.eu en sales@lucros.eu. Deze worden allemaal geforward naar rene@lucros.eu. Dit adres wordt vervolgens direct geforward naar mijn zakelijke Gmail account.

Ik heb ook nog een @home.nl account. Dit account ondersteunt helaas geen forwarding. Daarom wordt dit account door Gmail via POP3 uitgelezen. Dit gaat met maximaal een uur vertraging (de overige mail is dus wel direct beschikbaar in Gmail).

Band-e-mail wordt door de diverse servers op een vergelijkbare wijze als bij mijn zakelijke e-mail doorgestuurd naar mijn privé Gmail account.

Zowel zakelijk als bij de bands maak ik gebruik van forwarders om mailgroepen te maken: groepsadres@naamvandeband.nl gaat bijvoorbeeld naar alle bandleden (dit is maar een voorbeeld en niet het echte adres!), de info-account van het zakelijke adres komt bij mijn collega en mij uit. Altijd handig als mail naar info zeker niet verloren gaat!

Sorteren

Gmail maakt gebruik van tags om te sorteren en groeperen. E-mail die binnenkomt, wordt verwerkt door de Filters. Ik heb filters aangemaakt die bandmail labelt met de naam van de band op basis van het ‘To:’ veld. Verder filter ik zakelijke mail op basis van de afzender en label de mail direct met de vermoedelijke klant.

Mail van maillijsten gaan niet naar mijn inbox, maar worden vanzelf in een mapje (dus label) @Mailing gestopt. Dat houdt mijn inbox lekker leeg!

Uitlezen

Laptop

Ik gebruik Postbox als e-mail client. Mijn collega Arno gebruikt Mozilla Thunderbird, maar in principe maakt het niet uit welke client je gebruikt. Mail uitlezen doe ik met behulp van IMAP. Dat is in te stellen in Gmail. IMAP is beter dan POP3 als je e-mail offline wilt bewaren, dus de mailtjes netjes bij Gmail wilt laten staan. Door gebruik te maken van IMAP, verschijnen de LABELS in Gmail als mappen in je client, inclusief structuur die je eventueel aangebracht hebt! Als een mailtje meerdere labels heeft, vind je het gewoon terug in al die mappen! Sleep je een mailtje van je inbox naar een map, dan krijgt hij in Gmail een LABEL. Zo simpel is dat. De lokale indeling is dus identiek aan die bij Gmail. Je kunt je client zo instellen dat bepaalde mappen offline gesynchroniseerd worden, zodat je ook zonder internet verbinding bij die mails kunt. En zodra je weer verbinding hebt, worden alle wijzigingen verwerkt, zowel lokaal als online.

Je kunt ook twee accounts (zakelijk en privé bijvoorbeeld) tegelijk in je client hebben, verschillende identiteiten beheren en alles regelen wat je wilt. Zelfs eenvoudig mail van bijvoorbeeld de privé inbox slepen naar een zakelijke map, alsof het één account betreft. En al die speciale Gmail mapjes? Daar kun je ook gewoon bij in je IMAP client (zoals bij SPAM, ALL MAIL, SENT MAIL…)

Telefoon

Elke smartphone heeft wel een e-mail client die overweg kan met IMAP. Het is niet handig om daarin veel mappen te synchroniseren, maar je INBOX bekijken is geen probleem. Werkt dus precies zoals je gewend bent.

Openbare computer

Je kunt kiezen voor een “portable” uitvoering van Thunderbird, bijvoorbeeld met PortableApps. Dan sleep je overal jouw persoonlijke Thunderbird mee, inclusief alle instellingen. Maar als je dat niet wilt, dan log je toch gewoon in op Gmail? Alle mail bij de hand, eenvoudig doorzoeken, dus alle gewenste functionaliteit.

Verzenden

Omdat het niet zo handig is om mail met Gmail te verzenden (het kan wel…), gebruik ik een eigen SMTP server. Die is simpelweg ingesteld als de uitgaande server voor mijn mail-clients. Via Gmail kan ook, maar dan hangt Gmail een labeltje aan je mail dat ‘ie van Gmail afkomstig is, en dat ziet er niet uit, vooral zakelijk niet! En bovendien wil ik mail onder een andere identiteit kunnen verzenden, zonder dat mijn privé gegevens op straat komen liggen. Tegenwoordig kun je Gmail zelfs instellen dat Gmail een andere SMTP server gebruikt.

Stel wel je client in dat verzonden e-mail gekopieerd wordt in het mapje “sent items”, zodat je ook overal bij deze verzonden items kunt!

SPAM

Natuurlijk gebruik ik een spamfilter… Hiervoor hoef ik dus niks te doen, want Gmail heeft al één van de beste spam-filters van de wereld. Dus niks aan doen, alle spam wordt door Google uit mijn inbox gehaalt en in een mapje spam gestopt. Niet over nadenken, werkt gewoon!

Infographic

Bij de oprichting van LUCROS hebben we beide als vervent gebruikers van Pro*File het belang van goed documentenbeheer ingezien. Op het internet zijn diverse DM (Document Management) oplossingen te vinden die niet zo kostbaar zijn. Sommige zijn zelfs gratis en met Google Documents krijg je er nog opslag bij ook! De zoektocht is haast eindeloos en er zijn evenveel oplossingen als wensen. Om serieus met ons vak bezig te kunnen zijn, hadden we echter de behoefte om zelf ‘in control’ te zijn, en is een goed versie beheer systeem onontbeerlijk.

Wat opvalt is dat veel projecten voor een Open Source DMS (Document Management System) die op het internet beschikbaar zijn een zachte dood lijken gestorven. Enthousiaste projectpagina’s, forecasts, zelfs documentatie en beta-versies van de software, maar een update datum van meer dan een jaar geleden. Soms zijn deze projecten overgenomen door commerciële bedrijven, soms is kennelijk het projectteam niet meer enthousiast te krijgen voor ontwikkelingen. In ieder geval is een DMS een applicatie die voor langere tijd ondersteund moet worden en dus instappen in een dood bootje is niet zo’n goed idee!

De projectmanagement software waar we bij LUCROS mee werken (Teamwork, www.twproject.com) is ook in staat om documenten te beheren. Dit is geen echte ‘core’ functie, maar biedt ondersteuning om documenten te linken aan het project. De bestanden kunnen ‘in’ de applicatie opgeslagen worden, maar ook gelinkt worden vanuit andere systemen, waaronder SVN, oftewel Subversion. Dat zette ons op het spoor van dit version management systeem.

Programmeurs gebruiken vaak een version (of revision) management systeem om collaboratief aan code te kunnen werken. De version management software houdt van de diverse stukjes programmacode alle revisies bij, het is mogelijk om snel terug te gaan naar een oude versie, een nieuwe weg in te slaan in de ontwikkeling, onafhankelijk van de hoofdcode (branching) of code van een ander te integreren. De meest gebruikte (open source) systemen op dit moment zijn CVS (concurrent version system) en SVN (subversion). Die laatste is de jongste en meest actief ontwikkelde van de twee.

In principe maakt het niet uit of een ‘Word’ (of OpenOffice.org) bestand opgeslagen wordt in een SVN systeem, of een plat tekst bestand, zoals dat vaak bij programmacode het geval is. Er zijn dan ook een aantal document management systemen die een of andere vorm van SVN (of CVS) als ‘back-end’ gebruiken. Wij gebruiken echter geen enkele schil om SVN heen; op onze fileserver draait SVN, per klant maken we een SVN repository aan (een omgeving waarbinnen revisies beheert worden) en via een lokale tool (TortoiseSVN) op onze computers maken we een ‘working copy’ van deze repositories. Klanten krijgen toegang tot (delen van) hun eigen repository via TortoiseSVN, of een web interface (webSVN) en kunnen zo altijd en overal de laatste stand van documenten (en de LOG-file) bekijken. Dit is van belang voor productieprocessen en toelatingsprocessen die elders in de wereld uitgevoerd worden op basis van onze documenten.

We werken nu een jaar met dit systeem en merken dat klanten deze werkwijze en de SVN omgeving zeer waarderen. Maar zelden hebben we problemen om het systeem bij klanten geïntroduceerd te krijgen. Dat SVN door en voor techneuten gemaakt is, lijkt hierin flink mee te werken. En de ondersteuning is ook prima: SVN is een levend project en de beschikbare tools voor alle platformen presteren goed en zijn goedkoop (= veelal gratis).

Door de werkkopie die lokaal staat, kun je altijd en overal (ook zonder internet) met je bestanden werken en ze naar hartelust aanpassen. Als twee mensen hetzelfde bestand offline bewerken, zal de tweede die zijn wijzigingen probeert te uploaden (committen) de taak krijgen om de verschillen samen te voegen. Dat lijkt moeilijker dan het is en is zeker voor niet-grafische bestanden goed te doen. En als we een documentenset overhandigen aan de klant, maken we een ‘TAG’. Deze set, inclusief alle versies van de documenten bewaren we onder een naam. Zo is altijd terug te halen welke versie van welk document bijvoorbeeld ter controle is aangeboden.

Het kan allemaal véél mooier, beter en gelikter. Maar SVN is handig, goedkoop, bedrijfszeker en biedt meer dan genoeg functionaliteit voor wat wij er mee doen. Ik kan het iedereen aanraden om in ieder geval hier eens naar te kijken, voordat voor een ingewikkeld en mogelijk ook duur DMS systeem in gebruik wordt genomen.

Op mijn laptop gebruik ik Tweetdeck om te twitteren. Daarmee kun je eenvoudig je eigen ‘timeline’ beheren, terwijl je overzicht houdt over je DM’s (direct messages) en de ‘mentions‘ of vermeldingen in goed Nederlands. Het overzichtelijke zit hem in het gebruik van kolommen. Elke ‘lijst’ of timeline krijgt z’n eigen kolom. Zo kun je ook kolommen aanmaken met zoekopdrachten. Die w0rden dan constant ververst en je blijft dus altijd op de hoogte van de laatste tweets die aan jouw zoekcriterium voldoen. Als je een complexe query opstelt, kun je zo haarfijn die tweets ophalen die voor jou interessant zijn. Zo’n zoekopdracht maak je het makkelijkst met de Advanced Search optie van twitter.com. Vervolgens heb je dus altijd een overzicht van wat jij wilt zien op twitter.

Een voorbeeld: Ben je geinteresseerd in Tilburgs nieuws? Zoek dan in ieder geval op “tilburg OR 013″. zodat jij niks mist over Tilburg. Als je echter tweets wilt zien van mensen die een baan zoeken, dan zou je kunnen zoeken op “baan OR werk OR vacature OR sollicitatie OR functie”. Je kunt je voorstellen dat je dan veel berichten krijgt, maar ook veel rommel. #filterfailure zoals ze dat dan noemen. Het zou dus handig zijn als je op een unieke zoekterm zou kunnen zoeken en dat iedereen die een baan zoekt (of aanbiedt?) dezelfde ‘tag’ gebruikt.

Daar komen de hashtags in beeld. Als ‘we’ als twitter community nou afspreken om alle berichten die over Tilburg gaan te voorzien van een label #013, dan kunnen we daar makkelijk op zoeken en voorkomen we filter failure. En zo zou je kunnen werken met #CP voor een carière pitch… maar waarom is dat wellicht niet zo’n goed idee? Als jij een baan zoekt, denk je dan direct ‘Ik ga een carière pitch doen!’? En is #CP dan uitsluitend een carière pitch? Of een hashtag die mensen die op zoek zijn naar een portable piano CP70 van Yamaha gebruiken? Of de volgers van de Communistische Partij? Of in de USA door Child Protection?

#ikzoekeenbaan is dan veel beter. Uniek, en duidelijk. #durftevragen is mijn favoriete hashtag. Een groep mensen die het leuk vindt om vragen van anderen te beantwoorden, gratis en voor niks. Soms wordt de tag misbruikt voor reclame, maar dat is gelukkig nog zeer beperkt. Lange tags kosten wel veel van de beschikbare karakters, dus dat is eigenlijk ook wel weer jammer. Maar hoe langer, hoe groter de kans dat de tag uniek is voor één doel. Maar hoe groot is de kans dan dat mensen dezelfde tag gebruiken voor hetzelfde doel?

#baan, #werk, #vacature, #baasgezocht en zo kan ik nog wel even doorgaan, zijn allemaal hashtags die je kunt bedenken, maar welke neemt iemand? Initiatieven zoals @ikzoekeenbaan helpen dan wel om daar structuur in te krijgen. Een website met populaire hashtags is bij voorbaad achterhaald, dus de beste manier is om eerst eens zelf te zoeken, en dan vervolgens populaire tags over te nemen. @ikzoekeenbaan is trouwens een bijzondere, want daar wordt een twitter-account (en linked-in en hyves) gebruikt om mensen die een baan zoeken te linken, in plaats van een specifieke tweet in een search op te laten duiken. Je kunt op twee manieren aan zo’n account linken: zorg dat je followers wordt van elkaar (vereist dus actie van de accounthouder), of doe een mention van het account (zet gewoon @ikzoekeenbaan in je tweet) Voor de zoekers is het zoeken op @ikzoekeenbaan voldoende om jouw bericht aan dit account te vinden en zo te weten dat (en wat) jij zoekt.

Klikbare hashtags (vanuit tweetdeck, maar ook vanaf de Twitter.com timeline pagina) zorgen dat je snel alle berichten met deze hashtag bij elkaar hebt. En met de vele automatische lijstjes van ‘hot twitter topics’ kun je er snel genoeg achterkomen welke hashtag jij moet gebruiken.

Dus: gebruik een hashtag en wees #creatief!

Met Evernote krijg je een knipselmap op het internet. Op zich niks bijzonders: ook in Google Notebook kon je al knipsels opslaan, en er zijn zelfs mensen die de ‘skydrive’ van Windows Live hiervoor misbruiken. Wat Evernote anders maakt dan de andere oplossingen, is de mogelijkheid om de notes vanaf zowat elke bron denkbaar in te voegen. Want dat was toch ons probleem? We staan in de supermarkt en krijgen een briljant idee: thuis een bootschappenlijstje schrijven, maar vergeten mee te nemen, in de supermarkt een briljant idee, dus een notitie maken achterop de Cruesli-verpakking, …

Evernote is bereikbaar via het web: net als met Google Notebook kun je je nieuwste notities invoegen via een webpagina. Handig als je achter een computer zit… Maar nog handiger is als je Shareaholic op je Firefox browser hebt geïnstalleerd: kom je iets handigs tegen, dan selecteer je het en met één klik schiet je het in Evernote. Of als je iets moet onthouden (of een telefoonnotities bijvoorbeeld), dan maak je die in de adresbalk en klik je ‘m zo naar Evernote. Verder is er een desktop client beschikbaar als je ook offline over je notities wilt beschikken, of bijvoorbeeld je notities wilt organiseren, taggen, enzovoorts. En op je mobieltje maak je met de mobiele client zo een voicememo, tekstmemo, of foto- of filmmemo die met Evernote gesynchroniseerd wordt. Tot slotte kun je ook nog heel eenvoudig papier in Evernote stoppen: met zo’n network-enabled multi-function-printer kun je vaak scannen en de scan als PDF mailen. Evernote maakt een e-mailadres voor jouw account aan waar jouw scans direct omgezet worden naar een note.

Mijn belangrijke bestanden zijn via het internet toegankelijk. Zo heb ik al enkele jaren eigenlijk overal ter wereld toegang tot allerlei informatie die persoonlijk, en voor mij belangrijk is. Evernote is voor mij een goede aanvulling hierop. Een scan van m’n paspoort en rijbewijs in Evernote is altijd handig als die eens een keer kwijt raken. En bij dat soort documenten is het ook niet erg om die op verschillende plaatsen te hebben staan. Maar Evernote is ook een vergaarbak van interessante artikelen in tijdschriften. Thuis hebben we abonnementen op diverse tijdschriften en als ik eens wat interessants tegenkom, is een scan gauw gemaakt. Nog veel sneller is een artikel dan teruggevonden! Lang leve de tags! Zo heb ik ook een standaard boodschappenlijstje in Evernote, dus dan hoef ik niet iedere keer na te denken over wat we ‘normaal’ nodig hebben (een mannenbrein werkt nou eenmaal anders dan dat van een vrouw, kennelijk). Ook knipsels van het Internet, interessante links en recepten bewaar ik in Evernote.

Als ik bij een klant ben, of privé iets zie wat ik mooi, leuk, interessant, of anders de moeite van het onthouden waard vind, dan maak ik een fotootje met m’n mobiel en stuur die naar m’n scrapbook. Taggen doe ik later pas. Dat is wel essentieel voor het goed doorzoekbaar houden van de knipselmap, maar het is ook geen opgave om het te doen.  Het is in mijn opruimroutine (bureau, inbox, mijn documenten directory, evernote) ingebakken om dit bij te houden. Nou die routine nog in een patroon inbakken

Een voordeel van Evernote is dat ik alle knipsels ook eenvoudig kan delen per e-mail, of zelfs door een note openbaar te maken. Dat laatste gebruik ik nu nog niet; ik zie Evernote niet als een community, maar als een persoonlijk archief. Ik geef mensen graag informatie door, maar wel bewust.

Mijn oude knipsels uit Google Notebook (vanaf 2006) heb ik zonder problemen kunnen importeren. Dat scheelt een hoop ellende. Bij het importeren kom je wel oude links tegen die niet meer werken. Zo’n overgang van één service naar de andere is een mooi moment om je archief eens op te schonen. Want hoewel een elektronisch archief niet zo snel een rommeltje wordt, heeft het nog steeds de neiging om minder nuttig te worden vanwege verouderde informatie. Daar zouden ze nou eens iets voor moeten verzinnen

Dit is ‘ie dan, mijn eerste blog. En dan sta je voor het dilemma: welk onderwerp ga ik aansnijden? Gezien mijn recente toegenomen activiteit op ‘het web’ lijkt het me wel leuk om daar eens wat over te schrijven.

TWITTER

Sinds een paar weken ben ik actief op Twitter. Microblogging is een fenomeen waar ik in eerste instantie niet veel mee had. Heel 2009 heb ik deze hype met argwaan bekeken en de site Twitter.com amper een blik waardig gegund. Het leek mij niet nuttig om te weten waar iemand was, wat ‘ie daar deed en in de meeste gevallen ook niet hoe iemand zich voelt.

Een presentatie van Martijn Aslander die ik op het internet zag (met dank aan Arno van Gorp voor het doorsturen van de link), ontdekte ik het werkelijke potentieel van Twitter. Vooral de community die door de hashtag #durftevragen gevormd wordt, trok mijn aandacht. Martijn schetste een beeld van een groep mensen met veel kennis op allerlei gebied, die zonder veel moeite, tegen nul kosten en binnen enkele minuten geraadpleegd geworden kan. Denk je eens in wat daar de mogelijkheden van zijn? Alsof je lijntjes uit hebt staan in alle bedrijven en universiteiten, de politiek en alle lobby-netwerken en daar in één klap je vraag kunt laten beantwoorden.

Zo rooskleurig is het helaas niet, maar het scheelt niet veel. De groep ‘luisteraars’ is behoorlijk groot en het niveau is soms behoorlijk hoog. De diversiteit is goed (hoewel de verhouding mannen/vrouwen flink uit balans is, met een meerderheid voor vrouwen!) en er blijven maar weinig vragen onbeantwoord. Zelf bekijk ik de #durftevragen berichten via Tweetdeck of moTweets en als een vraag me aanspreekt, beantwoord ik ‘m als ik kan. Dat werkt verslavend en brengt je snel in contact met andere ‘tweets’.

Het verbaasd me wat mensen vragen, maar ook hoe makkelijk mensen antwoord geven op de uiteenlopende vragen. In een dag zie je mensen woonruimte vragen, een fiets krijgen, computerproblemen opgelost worden en en passant ook nog de handigste software tools voorbij komen. En doordat antwoorden vaak van verschillende mensen komen, kun je snel ‘meningen’ peilen en de waarde van de antwoorden wegen.

De kracht van Twitter is het gelezen worden door vele tweets, followers die je berichten lezen en al dan niet besluiten iets met de inhoud te doen (doorsturen of Retweeten, of beantwoorden, of je advies opvolgen). Als je een weekje of zo actief meedoet aan #durftevragen, heb je al snel een schare volgers. Mensen die jij direct geholpen hebt, door hun vragen te beantwoorden, of mensen die jouw reactie op prijs stelden en je besluiten te volgen. Ik zit momenteel op 22 volgers. Niet slecht, al zeg ik het zelf!

MSN Messenger

Kennen jullie ICQ nog? Daar begon het ooit mee voor mij, instant messaging… En daarna MSN. En nu? Ik doe er niet veel meer mee… e-mail is veel belangrijker voor mij geworden.

GOOGLE WAVE

Het nieuwste speeltje, waar ik iets voor Twitter aan begonnen ben is Google Wave. Een combinatiedienst van ‘collaborative writing’, e-mail, instant messaging, blogging en zaken waar we nu nog niet eens een naam voor hebben! Nu nog mensen waar je mee kunt waven … Op dit moment is GOOGLE WAVE vooral een buggy stukje software waar het nut nog niet helemaal duidelijk van is. Sinds afgelopen week heb ik de eerste nuttige conversaties op Wave gehad met een oud-stagiaire die nu in het kader van haar afstudeeropdracht een interview wilde doen. En dat werkte eigenlijk niet eens slecht!!!

WORDPRESS

Hier liep ik via wat verschillende manieren tegenaan. Ik gebruik Shareaholic om interessante dingen die ik op het web tegenkom, te ‘clippen’ in Evernote, of door te mailen aan anderen. Daarin zag ik al de mogelijkheid om naar ‘WordPress’ te bloggen. Ik had geen idee wat WordPress was… Via #durftevragen kwam ik echter wat mensen tegen die ook al met WordPress bezig waren. Dat maakte me nieuwsgierig. Dus maar eens mijn website www.reneknuvers.nl voorzien van een verse WordPress installatie en aan de slag! Jullie zien nu het resultaat.

Ik heb af en toe de behoefte om mijn ideeën te publiceren. Dingen die me verbazen, waarvan ik denk dat anderen er ook wat aan hebben, die ik leuk vind, of gebeurtenissen die ik graag van me af wil schrijven. Dat ga ik maar eens doen op deze blog. Geen idee hoe persoonlijk, abstract, of misschien wel absurd hij wordt. Dat is wellicht ook de kracht van een persoonlijk blog? Dat je vrij kunt zijn van grenzen en kunt schrijven wat je wilt? We gaan het meemaken!