Onze overheid wordt vaak betutteling verweten en ook deze actie is weer een treffende illustratie van het ‘vadertje staat’ gedrag. Natuurlijk hoort de wet gehandhaafd te worden. Het openbaar ministerie behoort van de wetgever alle middelen ter beschikking te krijgen om de wet te handhaven. Die handhaving hoort echter ook toetsbaar te zijn. Juist daarvoor is de rechter aangewezen. Trias Politica, driedeling van de macht om excessen te voorkomen. De wetgever bedenkt een wet, politie en OM handhaven de wet, en rechters toetsen en corrigeren.

Het is zorgelijk als de overheid het kennelijk nodig vindt om de bocht af te snijden en het OM direct sancties op te laten leggen. Niet dat dit onbekend is: tot een bepaald niveau mag de politie en de hoofdofficier van justitie een sanctie opleggen voordat een rechter zich over een feit heeft uitgesproken. Denk aan verkeersboetes, voorlopige inhechtenisstellingen en inbeslagnames. Kenmerkend voor deze gevallen is altijd dat de wetgever ruimte heeft gegeven om kleine straffen voor kleine vergrijpen direct op te leggen, of de kans aanwezig is dat zonder directe actie de dader strafvervolging ontloopt.

Is daar sprake van bij websites? Anders dan bij een ‘heterdaad’ tijdens bijvoorbeeld een inbraak, is een strafbaar feit op internet niet vaak gekoppeld aan fysieke aanwezigheid. De website is dus het gereedschap waarmee het strafbare feit gepleegd wordt. Afsluiten lijkt dan op inbeslagname van het gereedschap.

In deze analogie zou het logischer zijn als het OM rechten zou krijgen om direct internettoegang voor een persoon af te sluiten. Maar die rechten hebben ze al: door iemand in hechtenis te nemen, ontneem je ook contact met de buitenwereld, dus ook internet. Vanaf dat moment kan men ook snel met een gerechtelijk bevel door de persoon beheerde websites sluiten. Vervolgens is confiscatie van de website eenvoudig mogelijk via een gerechtelijk bevel.

Ik denk dat de overheid te ver gaat in dit wetsvoorstel, en ook de wetenschappers van de KUB zijn het met me eens. Onze vrijheid op internet wordt aangetast en dat alles omdat de overheid niet goed weet wat ze hiermee aanmoeten. Het lijkt een beetje op de Amerikaanse aanpak van de ‘war on terror’. Met vanalles als reden kun je opgepakt worden, want ‘de staatsveiligheid’ is in het geding. Dat moeten we hier toch niet willen?

Bij de oprichting van LUCROS hebben we beide als vervent gebruikers van Pro*File het belang van goed documentenbeheer ingezien. Op het internet zijn diverse DM (Document Management) oplossingen te vinden die niet zo kostbaar zijn. Sommige zijn zelfs gratis en met Google Documents krijg je er nog opslag bij ook! De zoektocht is haast eindeloos en er zijn evenveel oplossingen als wensen. Om serieus met ons vak bezig te kunnen zijn, hadden we echter de behoefte om zelf ‘in control’ te zijn, en is een goed versie beheer systeem onontbeerlijk.

Wat opvalt is dat veel projecten voor een Open Source DMS (Document Management System) die op het internet beschikbaar zijn een zachte dood lijken gestorven. Enthousiaste projectpagina’s, forecasts, zelfs documentatie en beta-versies van de software, maar een update datum van meer dan een jaar geleden. Soms zijn deze projecten overgenomen door commerciële bedrijven, soms is kennelijk het projectteam niet meer enthousiast te krijgen voor ontwikkelingen. In ieder geval is een DMS een applicatie die voor langere tijd ondersteund moet worden en dus instappen in een dood bootje is niet zo’n goed idee!

De projectmanagement software waar we bij LUCROS mee werken (Teamwork, www.twproject.com) is ook in staat om documenten te beheren. Dit is geen echte ‘core’ functie, maar biedt ondersteuning om documenten te linken aan het project. De bestanden kunnen ‘in’ de applicatie opgeslagen worden, maar ook gelinkt worden vanuit andere systemen, waaronder SVN, oftewel Subversion. Dat zette ons op het spoor van dit version management systeem.

Programmeurs gebruiken vaak een version (of revision) management systeem om collaboratief aan code te kunnen werken. De version management software houdt van de diverse stukjes programmacode alle revisies bij, het is mogelijk om snel terug te gaan naar een oude versie, een nieuwe weg in te slaan in de ontwikkeling, onafhankelijk van de hoofdcode (branching) of code van een ander te integreren. De meest gebruikte (open source) systemen op dit moment zijn CVS (concurrent version system) en SVN (subversion). Die laatste is de jongste en meest actief ontwikkelde van de twee.

In principe maakt het niet uit of een ‘Word’ (of OpenOffice.org) bestand opgeslagen wordt in een SVN systeem, of een plat tekst bestand, zoals dat vaak bij programmacode het geval is. Er zijn dan ook een aantal document management systemen die een of andere vorm van SVN (of CVS) als ‘back-end’ gebruiken. Wij gebruiken echter geen enkele schil om SVN heen; op onze fileserver draait SVN, per klant maken we een SVN repository aan (een omgeving waarbinnen revisies beheert worden) en via een lokale tool (TortoiseSVN) op onze computers maken we een ‘working copy’ van deze repositories. Klanten krijgen toegang tot (delen van) hun eigen repository via TortoiseSVN, of een web interface (webSVN) en kunnen zo altijd en overal de laatste stand van documenten (en de LOG-file) bekijken. Dit is van belang voor productieprocessen en toelatingsprocessen die elders in de wereld uitgevoerd worden op basis van onze documenten.

We werken nu een jaar met dit systeem en merken dat klanten deze werkwijze en de SVN omgeving zeer waarderen. Maar zelden hebben we problemen om het systeem bij klanten geïntroduceerd te krijgen. Dat SVN door en voor techneuten gemaakt is, lijkt hierin flink mee te werken. En de ondersteuning is ook prima: SVN is een levend project en de beschikbare tools voor alle platformen presteren goed en zijn goedkoop (= veelal gratis).

Door de werkkopie die lokaal staat, kun je altijd en overal (ook zonder internet) met je bestanden werken en ze naar hartelust aanpassen. Als twee mensen hetzelfde bestand offline bewerken, zal de tweede die zijn wijzigingen probeert te uploaden (committen) de taak krijgen om de verschillen samen te voegen. Dat lijkt moeilijker dan het is en is zeker voor niet-grafische bestanden goed te doen. En als we een documentenset overhandigen aan de klant, maken we een ‘TAG’. Deze set, inclusief alle versies van de documenten bewaren we onder een naam. Zo is altijd terug te halen welke versie van welk document bijvoorbeeld ter controle is aangeboden.

Het kan allemaal véél mooier, beter en gelikter. Maar SVN is handig, goedkoop, bedrijfszeker en biedt meer dan genoeg functionaliteit voor wat wij er mee doen. Ik kan het iedereen aanraden om in ieder geval hier eens naar te kijken, voordat voor een ingewikkeld en mogelijk ook duur DMS systeem in gebruik wordt genomen.

Met Evernote krijg je een knipselmap op het internet. Op zich niks bijzonders: ook in Google Notebook kon je al knipsels opslaan, en er zijn zelfs mensen die de ‘skydrive’ van Windows Live hiervoor misbruiken. Wat Evernote anders maakt dan de andere oplossingen, is de mogelijkheid om de notes vanaf zowat elke bron denkbaar in te voegen. Want dat was toch ons probleem? We staan in de supermarkt en krijgen een briljant idee: thuis een bootschappenlijstje schrijven, maar vergeten mee te nemen, in de supermarkt een briljant idee, dus een notitie maken achterop de Cruesli-verpakking, …

Evernote is bereikbaar via het web: net als met Google Notebook kun je je nieuwste notities invoegen via een webpagina. Handig als je achter een computer zit… Maar nog handiger is als je Shareaholic op je Firefox browser hebt geïnstalleerd: kom je iets handigs tegen, dan selecteer je het en met één klik schiet je het in Evernote. Of als je iets moet onthouden (of een telefoonnotities bijvoorbeeld), dan maak je die in de adresbalk en klik je ‘m zo naar Evernote. Verder is er een desktop client beschikbaar als je ook offline over je notities wilt beschikken, of bijvoorbeeld je notities wilt organiseren, taggen, enzovoorts. En op je mobieltje maak je met de mobiele client zo een voicememo, tekstmemo, of foto- of filmmemo die met Evernote gesynchroniseerd wordt. Tot slotte kun je ook nog heel eenvoudig papier in Evernote stoppen: met zo’n network-enabled multi-function-printer kun je vaak scannen en de scan als PDF mailen. Evernote maakt een e-mailadres voor jouw account aan waar jouw scans direct omgezet worden naar een note.

Mijn belangrijke bestanden zijn via het internet toegankelijk. Zo heb ik al enkele jaren eigenlijk overal ter wereld toegang tot allerlei informatie die persoonlijk, en voor mij belangrijk is. Evernote is voor mij een goede aanvulling hierop. Een scan van m’n paspoort en rijbewijs in Evernote is altijd handig als die eens een keer kwijt raken. En bij dat soort documenten is het ook niet erg om die op verschillende plaatsen te hebben staan. Maar Evernote is ook een vergaarbak van interessante artikelen in tijdschriften. Thuis hebben we abonnementen op diverse tijdschriften en als ik eens wat interessants tegenkom, is een scan gauw gemaakt. Nog veel sneller is een artikel dan teruggevonden! Lang leve de tags! Zo heb ik ook een standaard boodschappenlijstje in Evernote, dus dan hoef ik niet iedere keer na te denken over wat we ‘normaal’ nodig hebben (een mannenbrein werkt nou eenmaal anders dan dat van een vrouw, kennelijk). Ook knipsels van het Internet, interessante links en recepten bewaar ik in Evernote.

Als ik bij een klant ben, of privé iets zie wat ik mooi, leuk, interessant, of anders de moeite van het onthouden waard vind, dan maak ik een fotootje met m’n mobiel en stuur die naar m’n scrapbook. Taggen doe ik later pas. Dat is wel essentieel voor het goed doorzoekbaar houden van de knipselmap, maar het is ook geen opgave om het te doen.  Het is in mijn opruimroutine (bureau, inbox, mijn documenten directory, evernote) ingebakken om dit bij te houden. Nou die routine nog in een patroon inbakken

Een voordeel van Evernote is dat ik alle knipsels ook eenvoudig kan delen per e-mail, of zelfs door een note openbaar te maken. Dat laatste gebruik ik nu nog niet; ik zie Evernote niet als een community, maar als een persoonlijk archief. Ik geef mensen graag informatie door, maar wel bewust.

Mijn oude knipsels uit Google Notebook (vanaf 2006) heb ik zonder problemen kunnen importeren. Dat scheelt een hoop ellende. Bij het importeren kom je wel oude links tegen die niet meer werken. Zo’n overgang van één service naar de andere is een mooi moment om je archief eens op te schonen. Want hoewel een elektronisch archief niet zo snel een rommeltje wordt, heeft het nog steeds de neiging om minder nuttig te worden vanwege verouderde informatie. Daar zouden ze nou eens iets voor moeten verzinnen

Wie kost er energie en van wie krijg je energie? Soms is het goed de mensen met wie je omgaat zo af en toe eens onder de loep te nemen. Mensen om je heen bepalen namelijk voor een behoorlijk deel je energieniveau. Dat doen ze niet bewust en jij doet dat ook niet bewust, maar het gebeurt wel.

via Wie kost er energie en van wie krijg je energie? | Lifehacking.

Lees het helemaal als je interesse hebt in intermenselijke relaties. Ik zou er graag nog iets aan toevoegen: kijk ook eens naar jezelf en probeer vaker een ‘motortje’ te zijn in plaats van een ‘putje’!

En dan nog een vraagje aan mezelf: hebben andere mensen jou in hetzelfde lijstje staan, of juist tegenovergesteld? Zoeken putjes altijd naar motortjes?